<html>

<head>
<meta http-equiv=Content-Type content="text/html; charset=unicode">
<meta name=Generator content="Microsoft Word 12 (filtered)">
<style>
<!--
 /* Font Definitions */
 @font-face
	{font-family:"Cambria Math";
	panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;}
 /* Style Definitions */
 p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
	{margin:0cm;
	margin-bottom:.0001pt;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
p
	{margin-right:0cm;
	margin-left:0cm;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
.MsoChpDefault
	{font-size:10.0pt;}
@page Section1
	{size:595.3pt 841.9pt;
	margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;}
div.Section1
	{page:Section1;}
-->
</style>

</head>

<body lang=TR>

<div class=Section1>

<p class=MsoNormal align=center style='text-align:center;text-indent:35.45pt'><b><span
style='font-size:16.0pt'>SENDİKACILIKTA YENİ BİR ANLAYIŞ İHTİYACI*</span></b></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Değerli Arkadaşlarım, </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu Danışma Kurulu Toplantısında görüşlerimi tam
anlamıyla aktarabilmem için, önce bir zemin oluşturmaya ihtiyacım var. Bu
zemin, sendikal anlayışımın oluştuğu sürecin anlatımı olacaktır. Bu yüzden, çok
kısa tutmağa çalışarak da olsa, ilkin sendikacılık yaşamımı ana çizgileriyle
iletmek cihetine gideceğim. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Benim sendikacılık yaşamımda üç ayrı dönem vardır: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bunlardan ilki, 1966 veya 67 yılında Urfa Şubesini
kurduğum genellikle Milliyetçi Öğretmenler Sendikası olarak bilinen
“Öğretmenler Sendikası” dönemidir. O yıllarda Urfa’da gerçekleştirdiğim çok
güçlü bir sosyal hareketin önünü kesmek üzere hazırlanan bir tuzağı bertaraf
etmek amacıyla gerçekleştirilen bir girişimdi, bu. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Olay kısaca şöyle: Kuruluşuna öncülük ettiğim “Urfa
İlim ve Fikir Yayma Cemiyeti” kente tam bir bilinçlenme ve canlılık getirmişti.
O günkü il yönetiminin baskı ve yıldırma çabaları bizi durdurmağa yetmiyordu.
Sonunda, bizimle başa çıkabilmek için hileye başvurmak cihetine gittiler. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu amaçla, benim de öğretmen olduğumu göz önünde
bulundurarak bir taşla iki kuş avlamayı hesaplayıp, yıllardan beri doktor
raporuna dayanarak başını örtmekte olan dindar bir hanım öğretmen hakkında
kovuşturma başlattılar. Ben, olayı, bir okul çıkışı Derneğe uğradığımda orada
bulunan Dernek Başkanı Abdülkadir Öncel ve Yönetim Kurulu Üyesi Ahmet
Rüzgâr’dan öğrendim. Heyecanla “Hemen bir şeyler yapmalıyız.” diyorlardı.
Durumu anlamıştım; telaş içinde sorarak, herhangi bir şey yapıp yapmadıklarını
öğrenmek istedim. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Meğerse korktuğum başıma gelmişti. Bu ikisi Derneği
temsilen kalkıp Valiye gitmiş, hanım öğretmen hakkında görüşme yapmışlar.
Anlattıklarında, “Eyvah, ellerine koz verdiniz; kendi alanı dışında bir
etkinlikte bulundu diye şimdi Derneği kapatabilirler” dedim. Ve sonra bir çözüm
bulmak ümidi ile “bu öğretmen hanımla bir yakınlığınız var mı?” diye sordum.
Birinin ilkokul öğretmeni imiş, diğerinin de teyzesi kızı. “Tamam; bu konu ile
ilgili olarak tekrar görüşmeye çağrılır veya sorgulanırsanız, Dernek adına
değil, bu yakınlık dolayısıyla Valiyi ziyaret ettiğinizi söyleyin” diyerek
kendilerini uyardım. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Derneği kurtarmak Urfa’daki faaliyetlerimizin hız
kesmemesi bakımından çok önemli idi. Bunun için çözüm ararken, birden, o sırada
TÖS’ün Urfa’da faaliyete geçtiğini de göz önüne alarak, ben de bir taşla iki
kuş vurmağı planladım. Öğretmenler Sendikası’nın şubesini kurup, böylece bir öğretmeni
savunuyor olursak hem Dernek üzerindeki yıldırımları bu işi üstlenmesi gereken
bir kuruluşa yönlendirerek savuşturabilecek, hem de meydanı TÖS’e bırakmamış olacaktık.
Bu amaçla Sendikayı kurduk. Sonuçta, umduğumuz savuşturma tam anlamıyla
gerçekleşmedi; hem sendika şube başkanı olarak benim, hem de hanım öğretmenin
görevine son verildi verilmesine ama Derneği de badireden kurtarmış olduk. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İkinci dönem ise, bu olaydan on yıl sonra, 1976–77
yıllarında HAK-İŞ Konfederasyonunu da doğuracak olan Öz-Metal İş Sendikasını
kuruşum ile başlar. Burada da birini diğerine önceleyemeyeceğim iki amaç
gözetmiştim. Birincisi, Türk-İş, DİSK ve MİSK’teki sendika ağalarının egemen
bulunduğu işçi kesimine bizim de girmemizi, sendikacılık alanında da “biz
varız” dememizi ve bu girişile sömürünün de önünü kesmemizi sağlamak amacıydı.
Gerçekten bizim kafa yapımızdaki işçilerimiz için de bir çatı kurmak zorunlu
hale gelmişti. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İkinci amacım ise, “sınıf bilinci” temelli
sendikacılığın yanı başında, bizim kimliğimiz sınıfsız bir toplumu öngördüğü
için, “sınıf bilinci”nden soyutlanmış bir yeni sendikacılık anlayışı
kurgulamağı, bunun söylemini oluşturmağı gerçekleştirici bir çalışma yapmaktı.
Nitekim kuruluşunun ardından HAK-İŞ adına kaleme aldığım manifestomuzda ve
tanıtım için düzenlediğimiz basın toplantısında bunun ilk işaretleri olarak
“hak” ve “helal kazanç” kavramlarını dile getirmiştim. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Şu var ki, kendi dışında hiçbir oluşuma gönlü yatmayan
yapısı dolayısıyla, ta başından beri sendikalaşmaya ve özellikle de
konfederasyonunun kurulmasına karşı çıkan Sayın Erbakan’ın yaptığı baskılara
fazlaca direnemeyen arkadaşlarımız onun gösterdiği bir kimseyi kongrede genel
başkanlığa getirince, ben başladığım bu işi yarıda bırakıp, kenara çekilmeği
yeğledim. Daha sonraları yönetime gelen ekipler bu siyasallaştırmaya karşı
çıkıp, “demokratik sendikacılık” diye adlandırabileceğimiz bir söylemi ülkemize
aktararak yeni bir anlayış oturtmağı başarmış olsalar da, beni harekete geçiren
“kendimize has bir anlayış oluşturma” çabası içine, yeterli bir birikimleri
bulunmadığından, giremediler. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Sendikacılığımın üçüncü dönemi ise, bu ikincisinden
yirmi yıl sonra, 1997 yılında Rahmetli Akif İnan tarafından yapılan
Bem-Bir-Sen’in genel başkanlığı önerisini kabul edişimle başladı. Ama hemen
belirtmeliyim ki, bu kabul edişimde etkili olan bir de bir “ön süreç” vardı. 28
Şubat öncesinin fırtınalarının başladığı zamanlardı ve bizim kesimde çözüm
arayışları için toplantılar yapılıyordu. İkisine katıldığım bu toplantılarda,
ayrıntıya girmeden belirteyim, yapmamız gereken şeyin yeni bir söylem üretmek
olduğunu dile getirmiştim. Söylemi de, “doğal hukuktan hareketle, her türlü
oligarşiye karşı çıkarak, katılımcı demokrasiye ulaşmak” biçiminde formüle
etmiştim. Sonraki günlerde siyasetçilerin gazetelere yansıyan kimi
beyanlarından bu önerimin yer tuttuğunu görüyor olmama karşın, olayı daha ciddi
boyutlara taşımak, daha geniş bir alana yaymak gerektiğini düşünüyordum. Bu
konularda yazmak yetersiz görünüyordu ve benim daha başka bir platforma
ihtiyacım vardı. İşte bu aşamada önüme sendikacılık imkânı konuldu. Tam da
aradığım platformdu, bu. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Nitekim Bem-Bir-Sen’de göreve başlar başlamaz bu
sloganı sendikal faaliyetimiz için düstur edinip, ona dayalı bir söylem
oluşturma çabasına düştüm. Uzun süreli geziler düzenleyerek ülkemizin her
yanında konferanslarla, TV ve radyo aracılığıyla, düzenlenen toplantılarla,
eğitim programlarıyla bunu yaygınlaştırmak için uğraş verdim. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ama bu süreçte de bir başka şanssızlıkla karşılaştım.
Başında bulunduğum sendikanın “sosyal denge sözleşmeleri” yapmak imkânına sahip
olması, en başta genel yönetim kurulu üyelerimiz olmak üzere, arkadaşlarımın kafasını
hep o yana döndürüyordu. Bu fırsattan yararlanıp, sivil inisiyatifin örgütlenmesi
düşüncesini önceleyerek üyelerimizi bu yönde bilinçlendirmemiz, bunu
geliştirici ve toplumda yaygınlaştırıcı çalışmalar yapmamız gerektiği
konusundaki ısrarlarıma karşın, arkadaşlarım andığım saplantıdan kurtulamıyor
ve temaslarında o konuya ağırlık veriyorlardı. Bu tutumları da, konuşmalarımla
belli bir yönelişe giren kimselerin aklının, sonuçta, “para”ya kaymasına ve
dolayısıyla fikrin geri plana itilmesine, hatta deyim yerindeyse rafa
kaldırılmasına yol açıyordu. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Oysa, henüz partisini kurmamış bulunan Tayyip Beyin
bizi yoklamak üzere gönderdiği İdris Naim Şahin Beyle yaptığımız görüşmede uzun
boylu anlattığım üzere, ideolojik partiler dönemi bitmişti; artık kitle partileri
olacaktı ve kitle partilerinde etkili olmanın yolu da sivil inisiyatifin
örgütlenmesinden geçiyordu. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Yönetim kurulumuzdaki bu farklı iki anlayışa karşın,
ben yönümü değiştirmedim. Dahası, Memur-Sen Genel Başkanlığı görevine gelişimi
de bu doğrultudaki çalışmalar için bir fırsat olarak değerlendirmenin
planlarını yaptım. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ne var ki, bu yürüyüşümün önü de iki ayrı koldan
kesildi, çalışmalarım kesintiye uğratıldı. İlkin, ta başlangıçlardan,
1969’lardan bu yana “her şeyi tek elde toplamak” sevdasından vazgeçmeyen siyasî
bir odağın güdülemesiyle çalışma arkadaşlarımın bana karşı hazırladığı bir
komplo sonucu Memur-Sen’i bırakmak zorunda kaldım. Sonra da, aramızdaki görüş
farkları dolayısıyla bana ayak uyduramayan ve “sosyal denge sözleşmelerinden
aidat adı altında komisyon alınarak” sendikacılık yapmanın sürdürülebileceğine
inanan arkadaşlarımın, kendilerini kongrede tasfiye edeceğim korkusu içinde
düzenledikleri ve Memur-Sen’de gerçekleşenden hiç de daha geri sayılamayacak
bir entrika sonucu Bem-Bir-Sen’den de uzaklaştırıldım. Böylece,
sendikacılıktaki üçüncü dönemim de siz deyin “akamete uğramış”, ben diyeyim
“kemale ermiş” oldu. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Değerli Arkadaşlarım, </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Üç dönem halinde yaşadığım işbu sendikacılık serüvenim
sonunda gide gide vardığım nokta, sizlerin de konuşmamdan izlediğiniz üzere,
“sivil inisiyatifin bilinçlendirilmesi” ve bu bilincin örgüte dönüşmesi
gerekliliği düşüncesi olmuştur. Bu, elbette, yalnızca bir kişisel bir öngörü,
bir gereklilik varsayımı olarak görülmemelidir. Gerek ülkemizin içinde bulunduğu
koşulların, gerek dünya genelinde sendikacılık konusundaki evrimleşme
sayabileceğimiz bir takım yeni anlayışlar ve tutumların bu vargı ya da yargıda
etkili olduğu yadsınamaz. Sizlerin de gözlemlediği gibi, sendikalar artık
yalnızca üyelerinin hak ve çıkarlarını kollayan, koruyan, onlara yeni imkânlar
sağlamanın yollarını arayan, kendini bunlarla sınırlayan kuruluşlar olmaktan
çıkmış, sanki birer sivil inisiyatif örgütü imişcesine, ülkenin bütün
sorunlarını, dahası yeryüzünün ve insanlığın genelini ilgilendiren tüm konuları
izleme, ilgi ya da çalışma alanları içine almağa başlamışlardır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Öyle ki, bugünkü sendikalar ile klasik sendikacılığın
arasında, neredeyse, yalnızca aidat aldığı üyelerini bir çekirdek kadro gibi
değerlendirme dışında örtüşebilir bir nokta, ortak bir yan kalmamıştır. Bu
yalnız sendikaların yaşadığı bir olay değildir. Odalar, barolar, meslek
birlikleri, esnaf teşkilatları gibi kuruluşlarda da aynı evrimleşmeyi çok
kolayca gözlemleyebiliriz. Bu; işte yukarıda değindiğim kitle partilerinin
ayakta kalabileceği katılımcı demokratik yapılanma sürecinin gereği olarak
ortaya çıkmış bir durumdur. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Yine konuşmam sırasında vurguladığım üzere, bende
oluşmuş olan bir başka düşünce de, “doğal hukuktan hareketle, her türlü
oligarşiye karşı çıkarak, katılımcı demokrasiye ulaşmak” amacının sivil
inisiyatif örgütlenmelerinde bir bakıma düstur olarak benimsenmesinin
vazgeçilemez bir gereklilik olduğudur. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Şöyle ki, sivil inisiyatif örgütlenmeleri içinde yer
alan, hatta hukuksal bağlamlı değerlendirilmelerde gerçek anlamda “sivil
inisiyatif örgütü” olarak tanımlanan “sivil toplum örgütleri”nin halen
sürdürdükleri çevreyi koruma, ormanları geliştirme, sosyal yardımlaşmaya
aracılık etme, eğitimin yaygınlaşmasına katkıda bulunma, dinsel ihtiyaçları
karşılama, sağlık sorunlarıyla ilgilenme, sokak çocuklarına sahip çıkma gibi
hiç de küçümsenmeyecek, hatta alkışlanması gereken çalışmalarını çok önemsiyor
olmama karşın, dernek yapılı bu tür kuruluşların “bağış”a olan ihtiyaçları
dolayısıyla “bağışçılara bağımlı” oluşlarından ötürü, bunların yanı başında yer
almakla birlikte “bağış” yerine “aidat” almak suretiyle çalışmalarında daha bağımsız
hareket edebilen sendika ve benzeri örgütlerin “sivil inisiyatifi yönlendirme”
imkânları daha da artmıştır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Olayı bu bütünlük içinde değerlendirdiğimizde, ister
katılımcı demokrasinin önündeki en büyük engel olan oligarşiyle savaşımda
olsun, isterse yine katılımcı demokrasinin en büyük dayanağı ve gücü olan
inisiyatif kullanma bilincindeki bireyleri yetiştirme ve yönlendirmede olsun,
sendikaların oynaması gereken rolü daha açık bir biçimde görürüz. Sendikal
savaşımın asal dayanağı olan “hak arayışı” olgusu ise, sendikaları,
çalışmalarını üyelerinin aidatları ile sürdüren diğer benzeri kuruluşlara göre
daha önde ve öncelikli bir yere oturtur. Neredeyse, katılımcı demokrasinin
lokomotifi haline getirir. İşte bu gerçek, bizi, sendikalar için “doğal
hukuktan hareketle, her türlü oligarşiye karşı çıkarak katılımcı demokrasiye
ulaşma” vurgusunu düstur edinme gerekliliğine ulaştırır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Burada bir gerçeğe vurgu yapabilmek için, konuşmam
sırasında kendisine iki kez göndermede bulunduğum Sayın Erbakan’dan bir anekdot
aktararak sözlerimi sürdüreceğim: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Millî Selâmet Partisinin hükümet ortağı olduğu
dönemdeki bir toplantıda partililer atanmış olan kimi bürokratların
yetersizliklerine değinerek yakınmada bulunmuşlardı. Sayın Erbakan onlara şu
ilginç bir yanıtı vermişti: “Elimizdeki malzeme bu; biz, yumuşak peynirden
makine dişlisi yapmağa çalışıyoruz.” </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ben de burada sivil inisiyatife öncülük etmekten,
sendikaların bu alandaki, deyim yerinde ise, yükümlülüğünden söz ediyorum
etmesine, ama, sendikacılık yaptığım süre içinde gördüm ki, sivil inisiyatife
öncülük etme bağlamında benim elimdeki malzeme yumuşak peynir de değildi; olsa
olsa lordu, lor… Loru biliyorsunuz, sanırım; peynir yapıldıktan sonra süzülen
mayalı sütten elde edilen pütür pütür yumuşacık yiyecek… </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Elbette bu sözlerimle şu anda sendikalarda görev yapan
siz değerli arkadaşlarımı, hatta üyelerinizi kastetmiyorum; Kaldı ki, aradan
geçen süre içinde karşılaştığınız olaylar, yaşadığınız deneyimler, edindiğiniz
birikimler söz konusudur ve gözlemlerim de bizde de artık sahici sendikacıların
var olduğu noktasındadır. Bu benim için mutluluk sebebidir ve beni buraya kadar
getiren de, hemen içtenlikle belirteyim ki, siz arkadaşlarımda gördüğüm bu
gelişmenin varlığıdır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu gerçeğe karşın bir başka gerçek de, bizde halen
“kendi sendikacılık anlayışımız”ın ya da buna yuvalık edecek, yataklık yapacak,
fakat bizim değerlerimizden filizlenmiş bir inisiyatif kullanımı bilincinin
“varlar” hanesinde görünmediği/görülmediğidir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Oysa biz, yaşamına ilişkin değerlerini ve yaşama dair
değer yargılarını İslâm’dan edinen kimseler olarak, bu alanda ve bu bağlamda
tükenmez bir hazinenin sahipleriyiz. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bunu örnekleyici ya da belirleyici bir iki cümleyi
aktardıktan sonra huzurlarınızdan ayrılacağım: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İnsan, özgür bir iradenin sahibi olarak yaratılmış
bulunan ve bu özelliği dolayısıyla da meleklerin secdesine layık bir konuma
oturtulan varlıktır Kur’an-ı Kerim’in haberlerinden öğrendiğimiz kadarıyla bu
böyledir.. Bu gerçek ise, inisiyatif kullanımı konusunda nasıl güçlü bir
donanıma sahip bulunduğumuzun göstergesidir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Kendi öz değerlerimiz arasında bulunan ve sendikal
etkinliğin de temelini oluşturan hakkı ve haklıyı gözetmenin, olumluya
özendirip olumsuzluklardan kaçındırma görevinin gerçekleştirilmesinde insanın
irade özgürlüğüne sahip olması zorunluluğu ise, tartışma götürmez bir
gerçektir. Yalnızca bu olguyu ve bu olgunun bizim inancımız bakımından insan
olmanın vazgeçilmez bir gereği olduğunu düşünecek olursak, evet, yalnızca bunu
bile düşünecek olsak, yeni bir sendikacılık anlayışı için elimizde ne zengin
bir birikim olduğunu rahatça görebiliriz. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Hepinizi saygıyla selâmlıyorum. </span></p>

<p class=MsoNormal><span style='font-family:Symbol'>·</span>  <br>
<span style='font-size:7.5pt'>*Eğitim Bir Sen Sendikasının 13.Ocak.2007
Tarihinde Aydın Akbükü'de gerçekleştirdiği &quot;2'nci Danışma Kurulu
Toplantısı&quot;ndaki sunumun metnidir. </span></p>

</div>

</body>

</html>
�