<html>

<head>
<meta http-equiv=Content-Type content="text/html; charset=unicode">
<meta name=Generator content="Microsoft Word 12 (filtered)">
<style>
<!--
 /* Font Definitions */
 @font-face
	{font-family:"Cambria Math";
	panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;}
@font-face
	{font-family:"Arial Black";
	panose-1:2 11 10 4 2 1 2 2 2 4;}
 /* Style Definitions */
 p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
	{margin:0cm;
	margin-bottom:.0001pt;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
p
	{margin-right:0cm;
	margin-left:0cm;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
.MsoChpDefault
	{font-size:10.0pt;}
@page Section1
	{size:595.3pt 841.9pt;
	margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;}
div.Section1
	{page:Section1;}
-->
</style>

</head>

<body lang=TR>

<div class=Section1>

<p class=MsoNormal align=center style='text-align:center;text-indent:35.45pt'><b><span
style='font-size:16.0pt'>ÇOCUK DEĞİL, &quot;YAVRU İNSAN&quot;*</span></b></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Çocuk, aile, toplum ve bunların ilişkileri bağlamında
yapılan irdelemeler sırasında kimi açmazlarla karşılaşıldığı ve bu açmazlardan
da ön kabullere dayalı yorumlar ve değerlendirmelerle çıkılmak istendiği ve
hatta çıkıldığı; bir tür kaçışla sorunun üstesinden gelinmesine çalışıldığı,
çözüme böylece ulaşılmış olunduğuna inanıldığı kanısındayım. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İlk açmaz, konuya yaklaşımın daha başlangıçlarındayken
değerleme sürecinde, önem sırasına koyma aşamasında kendini göstermektedir. İrdeleyicinin
bakış açısı doğrultusunda kimi zaman aileye, kimi zaman da topluma öncelik
verilmekte; ailenin de, toplumun da, dahası insanlığın da temel ögesi olan ço­cuğun
kendisi göz ardı edilmekte, çocuk, bir tür bağlı değişken olarak ya aileye, ya
topluma ya da her ikisine göre konumlandırılarak kimi yargılarda bulunulmakta,
yargılardan bu yolla sonuçlar çıkarılmakta­dır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Oysa, çocuk, yaşam çerçevesinde &quot;her şey&quot;
demek olan insandır, insanın kendisidir. Çocuk, dik­kat edilsin, &quot;insan
yavrusu&quot; da değil, ancak &quot;yavru insan&quot;dır. Genetik bağlamdaki
birikimlerinin yanı sıra anne karnındayken algıladıklarına varıncaya dek nice
bir deneyim ve etkileşimlerin sonuçlarını da berabe­rinde getirerek bu dünyaya
gözlerini açmaktadır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Daha &quot;cenin&quot; halindeyken rızkının, “şakî” mi
“said” mi ola­cağının ve ecelinin belirlenip, kodlanmasını da anımsarsak ve
&quot;ecel&quot;in yalnızca &quot;ölüm zamanı&quot; değil de &quot;süreç&quot;
olduğunu düşünürsek, tatlı bir viyaklamayla bize merhaba diyen o minicik
varlığın nelere sahip bulunduğunu ve bu sahibi olduğu şeylerin
&quot;kişilik&quot; yapılanması da değil, yapısı için yeterliliğini kolayca
fark ederiz. Onun bembeyaz bir sayfa oluşu kendisi açısından kişiliksel değil,
ama bizim açımızdan sanal bir gerçekliktir </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Her doğan çocuğun &quot;İslâm Fıtratı&quot; üzere
doğduğu gerçeğinin andığımız bakış açısıyla algılanması da, burada, ikinci açmazı
oluşturmaktadır. Efendimiz âleyhissalâtvesselamın bu bildirimiyle olayın sosyal
ve belki de hukukî bir boyutu vurgulanmaktadır. Her insana, yalnız ve yalnızca
&quot;insan&quot; olarak yaklaşmayı, bakmayı gerekti­ren boyut... Daha ana
rahmindeyken alın yazısının gerçekleşmesi ve hele de cinlerden ve insanlardan
kimi­lerinin özellikle &quot;cehennem için&quot; yaratıldığına ilişkin ayet,
Efendimiz âleyhissalâtvesselam tarafından yapılan vurgunun kişilik­le, kişilik
yapısıyla ilgili olmaktan çok, belki bununla hiç ilgisi olmaksızın, doğrudan
doğruya sosyal bir tutumun oluşmasına, böylesine bir insanî duruşun
gerçekleşmesine yönelik olduğu izlenimini daha bir güçlendirir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bir başka açmaz ise, Efendimiz âleyhissalâtvesselamın
hepimizin çoban olduğumuz ve sürümüzden sorumlu bulundu­ğumuz buyruğuyla da
açıklığa kavuşturduğu &quot;kendimizi ve ehlimizi&quot; ateşten korumamızı
buyuran ayete olan yaklaşımımızdan kaynaklanmaktadır. Buradan çıkarak, çoluk
çocuğumuz üzerinde yaşadığımız süre­ce &quot;bekçilik&quot; görevine
soyunmaktan büyük bir haz almakta, hatta gurur duymaktayız. &quot;Onlar&quot;
bizim sürümüzdür ve biz onları istediğimiz gibi gütme hak ve yetkisine sahibiz.
Ne gurur verici bir konum değil mi? </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Yüce Allah, Resulü Efendimiz âleyhissalâtvesselama bile
insanlar üzerinde &quot;bekçi&quot; olmadığını hatırlatmışken, çocuğu yok sayı­cı,
aileyi bile boyunduruğumuz altına sokucu bir yaklaşımla kendimizi böyle bir
kata konumlandırarak şeytanın yemlerinden bir yem olan &quot;sarsılmaz bir
egemenlik&quot; hazzını bu çerçevede yaşamağa kalkışmamı­zı nasıl
açıklayabileceğimizi bilemiyorum. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu durumda gündeme gelebilecek ilk ve belki de tek
soru şu olacaktır: &quot;Yavru insan&quot; olan çocu­ğun belli bir birikim
Ürünü kişilik sahibi olarak bize &quot;merhaba&quot; deyişi bizi ister aile,
ister toplum olarak bütün bütün mü işlevsizleştirmektedir? Böyle bir sorunun
yanıtı hem &quot;evet&quot; hem de &quot;hayır&quot; olacaktır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&quot;Evet&quot;, çünkü, Yüce Allah gökleri, yeri ve
bunların arasındakileri insan denilen varlığa &quot;ram&quot; kılmış, boyun
eğdirtmiştir. Bir yanda insan, diğer yanda ötekiler vardır. Ötekiler insanın
boyunduruğu altına verilmiştir ve &quot;insan&quot; bu ötekilerin içindeki bir
öge değildir. Demek ki, insan, boynu eğdirtilen de­ğil, kendisine boyun
eğilendir. Haliyle de insanın insana boyun eğmesi veya boyun eğdirtmesi söz
konusu değildir. Nitekim, ashabın Efendimiz Aleyhissalâtvesselâma hitap
sırasında &quot;raina=bizi güt&quot; değil de &quot;unzurna=bize göz kulak
ol&quot; biçiminde seslenmeleri doğrultusunda uyarılmaları da, insanın bu
özelliğinin bir başka göstergesidir. Efendimiz âleyhissalâtvesselamdan bile
güdülmeği istememiz mümkün değilken, kendimizin güdücülüğe soyunmamızın açık­laması
yoktur. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&quot;Hayır&quot; yanıtının dayanağı da Musa âleyhisselam
ile ilgili haberdedir. Bilindiği gibi, Musa âleyhisselamın annesine çocuğu emzirerek
iyice doyurması, ardından sağlam bir kabın içine koyarak Nil’e salıvermesi buyrulur.
Musa âleyhisselamın annesinin kızına &quot;onu izle&quot; deyişinden
anladığımız kadarıyla, Nil’e bıraktıktan sonra &quot;kenardan izlenmesi&quot;
de bu buyruklar arasındadır. İyice doyurmak, sağlam bir kaba koymak, ardından
Nil’e salıvermek ve de kenardan izlemek... Bunlar yapılırsa/yapılabilirse,
&quot;ço­cuk&quot; yine &quot;aile&quot;ye döndürülecektir, dönecektir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Anlaşılıyor ki, &quot;yavru insan&quot;ı iyice
&quot;doyurur&quot; ve gerekli &quot;donanımı&quot; sağlarsak, artık onu
yaşamın akıntısına salabiliriz. Bu aşamadan sonra bize düşen onu kenardan
izlemek ve gerekli olduğunda yanında bulunmaktan ibarettir. Onu gütmek değil,
izlemek, gözlemek.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Öz Türkçecilik rüzgârlarının şiddetli estiği yıllarda
bir ara, öğrenci karnelerindeki velilere ait bölü­me &quot;veli&quot; yerine
&quot;ege&quot; yazılmıştı. Çocuğu &quot;ege&quot;sinin boyunduruğu altında
görücü, egemenlik altına alıcı anlayışın ilginç bir göstergesi... Ve çocuğa
yaklaşım olayının iyi bir fotoğrafı.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Çocuğun &quot;ege&quot;si/egemeni değil,
&quot;velisi=dostu&quot;, arkadaşı olmak, sanırım ilişkileri karmaşık bir yumak
ol­maktan çıkarıp, bir ağ, bir iletişim ve katılım ağı durumuna getirerek, daha
bir sağlıklı kılacaktır. </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt;font-family:"Arial Black","sans-serif"'>●</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>*Zübeyir YETİK,</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>FİKİR DÜNYASI DERGİSİ,</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>2004, Sayı: 1</span></p>

</div>

</body>

</html>
�