<html>

<head>
<meta http-equiv=Content-Type content="text/html; charset=unicode">
<meta name=Generator content="Microsoft Word 12 (filtered)">
<style>
<!--
 /* Font Definitions */
 @font-face
	{font-family:"Cambria Math";
	panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;}
@font-face
	{font-family:"Arial Black";
	panose-1:2 11 10 4 2 1 2 2 2 4;}
 /* Style Definitions */
 p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
	{margin:0cm;
	margin-bottom:.0001pt;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
p
	{margin-right:0cm;
	margin-left:0cm;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
.MsoChpDefault
	{font-size:10.0pt;}
@page Section1
	{size:595.3pt 841.9pt;
	margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;}
div.Section1
	{page:Section1;}
-->
</style>

</head>

<body lang=TR>

<div class=Section1>

<p class=MsoNormal align=center style='text-align:center;text-indent:35.45pt'><b><span
style='font-size:16.0pt'>KUR’AN’DAN VAZİFE ÇIKARMAK*</span></b></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Müslümanların, konu geniş çerçevede ele alınırsa belki
de bütün insanların, kâfiri ve mümini ile bütün bir insanlığın içinde bulunduğu
sorunlara yol açan -ister düşünce isterse eylem bağlamında olsun- en büyük
yanılgısı, “durumdan vazife çıkarmak” olmuştur; Kur’an’dan değil de durumdan
vazife çıkarmak… İnanmayanların Kur’an’dan vazife çıkarmak gibi bir derdinin
olmadığı, olmayacağı varsayımıyla cümlenin bu bölümündeki vurgu tutarsız gibi
görülse de, olayı, onların edip eyledikleri için “durum”dan “yorum” çıkararak
buna dayalı “vazife” belirlemesinde bulundukları bağlamında irdelersek,
söylemek istediğimiz daha bir açıklık kazanmış olur. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Yalnızca sınırlı bir alan için ve ancak
kullanımcı/yerleşimci bağlamında “halife” olarak Yeryüzüne gönderilmiş olan
İnsanın kendini “Malik-el-Mülk” sanıcı/sayıcı bir yorumlayışa/anlayışa
kapılmasından kaynaklanan bu yanılgının gözlemlenebileceği bir zemini
oluşturmak adına Kur’an-ı Kerim’deki haberlere/bilgilere dayalı kimi belirlemeler
yapmak istersek, birbirini izleyen adımları şöylece sıralayabiliriz: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>1. Mülk, Yüce Allah’ındır. Bu “Mülk”te de, her şeyde
olduğu gibi, O’nun ortağı, kendisine muhtaç bulunduğu ya da olacağı bir
yardımcısı, destekçisi, şusu, busu söz konusu edilemez. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>2. O, “Malik-el- Mülk”tür. Bu malik olma yalnızca
“sahiplik”, sahip oluş bağlamında değil, “Melikiyet” düzlemindedir de. O, mülkü
üzerinde mutlak ve tek hükümrandır, biricik egemendir. Mülkünde, ancak ve
ancak, onun hükmü yürür, buyruğu geçer, iradesi gerçekleşir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>3. Bu Mülk, bizim anlayış/kavrayış kapasitemize
görelendiğinde gökleri, yeri ve tüm bunların arasındakileri ve de bunlarla
ilgili olan ve olmayan tüm süreci kapsayıcı genişliktedir. Gerçekte nerelere
kadar uzandığını, neleri kapsadığını ise, ancak, Yüce Allah bilir. Bizim
söyleyebileceğimiz bu Mülkün her anlamda ve bağlamda sınırsız oluşudur. Bütün
varları ve varlarla birlikte yokları ve gerçeğin ve gerçekliğin özünde bu ikisi
dışında kavramlar, olgular, oluşlar, olaylar söz konusu ise, onları da kapsayıcı
olduğudur. Ve, elbette, bu “gökler, yerler ve ikisinin arasındakiler” bizim
boyutumuz ve dolayısıyla algı alanımız için bir bilgilendirmedir; dolayısıyla
da Mülk kavramının gerçeği bizim algılayış, düşünüş, kavrayış, hayalleyiş
alanımızın ötesindeki bir vakıadır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>4. Bu Mülkten bizim algılayabildiğimiz kadarı, Kur’anî
bir belirlemeyle “gökler, yer ve bunların arasındakiler”, üstelik bir “ecel”
belirlemesi/sınırlamasıyla İnsana “ram edilmiş”; ona uyarlanmıştır. Dikkat
oluna, temlik edilmemiş/mülk olarak verilmemiş, yalnızca “ram kılınmıştır”. Bu
kapsamdaki “ram edilmiş” olma, “boyunduruk altına sokulma” değil,
“uyarlama/uyumlandırma” düzeyindedir. Ve İnsanın gerçekten de buyruğuna
verilmiş, boyunduruğu altına sokulmuş olan Yeryüzündeki yaşamının gerçekleşmesi,
dengelenmesi, sürmesi ve günü geldiğinde de sona ermesi görevini
gerçekleştirici bir uyarlanmadır, bu. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>5. Açıklığa kavuşturulması gereken bir nokta: Yüce
Allah, “Malik-i Yevm-id-Din” olarak, bizim algı alanımızda olan ve olmayan tüm
sürecin/süreçlerin sahibi iken, biz yaratıklar için olan süreç “ecel”den
ibarettir ve “ecel” tüm yarattıkları için O’nun takdir ettiği, belirlediği akış
halindeki sonlu bir süredir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>6. “Boyunduruk altına sokulma, buyruğa verilme”
bağlamındaki “ram kılınma”, yalnızca “Yeryüzü” için geçerlidir. Çünkü, İnsan,
“Yeryüzünde bir halife” olsun için ve o donanımla yaratılmıştır. Kur’an-ı
Kerim’de “arz/uzantı, genişlik” olarak bildirilen ve önündeki “el” harf-i
tarifi dolayısıyla da “Yeryüzü”ne hamledilen, “Yeryüzü” olarak yorumlanan bu
alanın yalnızca şu yaşadığımız Yeryuvarlağını mı, yoksa onun da içinde
bulunduğu Güneş Sistemini veya bu sistem içinde belli bir alanı mı, yoksa daha
fazlasını mı kapsadığı, ancak, insanlığın zaman içinde uzanabildiği,
ulaşabildiği sınırlarla belli olacaktır. Kesin olan şudur ki, İnsanın buyruğuna
verilmiş olan alan, işte, onun şu kuşatadurduğu ve kuşatabileceği alandır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>7. Burada çok önemli bir nokta üzerinde duyarlılık
göstermemiz gerekmektedir: Yeryüzü İnsan için yaratılmamıştır da, “İnsan
Yeryüzünde bir halife olsun için” yaratılmıştır. Kur’an-ı Kerim’de kullanılan
ifade, Yeryüzü’nün “İnsan”dan önce var olduğu anlamını taşımaktadır. Nalıncı
keserini ille de İnsana doğru yontalım dersek, söyleyebileceğimizin en fazlası,
Yeryüzü’nün bu “halife”ye uygun bir donanım içinde bulunduğu, bilemediniz,
İnsanın gönderilişi aşamasında Yeryüzünün böyle bir donanıma kavuşturulduğu
biçiminde olabilecektir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>8. Yeryüzüne sınanmak için gönderilmiş bulunan İnsan
ile birlikte Şeytanın da oraya indirilmesi, bu alanın İnsana hasredilmediği,
“mülk” kılınmadığı; onun tekeline verilmediği gerçeğine açıklık kazandırıcı bir
başka göstergedir. Ve dahası, Şeytan boyunduruk altına da verilmemiş; tam
tersine başına buyruk bırakılmıştır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>9. Ve, işte, Yeryüzü -Kıyamet Gününe dek- İnsanın ve
Şeytanın özgürce yaşayabileceği bir eylem alanı olarak, yaratma iradesi ve
fiili ile birlikte olacakların bilgisi de elbette münhasıran Yüce Allah’a ait
olmak kaydıyla, onlara bırakılmıştır. Haliyle de buradaki savaşım Rahman ile
Şeytanın değil, İnsan ile Şeytanın savaşımıdır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>10. Mülk’ten, bu andığımız varlıklara, bunun dışında
da bir pay var mıdır sorusuna gelince, cevap “elbette vardır” olacaktır.
Yeryüzü yaşamının sonrasında Şeytan için Cehennem, burada konumuz dışında
kaldığı için anmadığımız Cin taifesinin bir bölümü için yine Cehennem ve de
İnsan için Cennet ve Cehennem vardır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ve, “Mülk”ten İnsanın payına verilen işte bu bağlamda,
bu çerçevede, bu anlamda ve bu kadarla, Yeryüzü, Cennet ve Cehennem alanlarıyla
sınırlıdır ve üstelik bu alanlarda da, değindiğimiz üzere, “mutlak bir
mülkiyet” değil, yalnızca bir yararlanma/kullanma/yerleşme imkânı vardır.
Sözgelimi Araf diye bildiğimiz bir yer daha vardır ki, orası, İnsanın
kullanımına verilen “mülk”ün dışında olup, insanların Hesap sonrası Cennet veya
Cehenneme doğru yolculukları sırasında içinden ya da yanından geçecekleri bir
alandır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>11. “Mülk”ün kendisine “ram edilmiş” bölümünde -halife
sıfatıyla- mülkiyetine verilmişçesine kullanım/yararlanma yetki ve yetkinliğine
sahip/malik kılınan İnsana göre “İnsan” ise, konum itibariyle “mülk”, bir “mülk
ögesi” değildir de, “malik/melik”tir; obje değil, süjedir. Bu itibarla onun
herhangi bir yolla boyunduruk altına alınmak istenmesi, ifsada, bozgunculuğa,
yozlaşmaya kapı açar. Yüce Allah’ın buyruklarını insanlara iletmekle görevli
tümünü de selâmla andığımız Elçilerin insanlar üzerine “bekçi” olarak değil de,
insanlar arasına “tebliğci” ve de “Örnek İnsan” olarak gönderilmiş bulunması
da, işte, bundan dolayıdır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>12. Yeri gelmişken bir cümle daha: Kıyamet, bize
“mülk” imiş gibi verilmiş olan bu alan içindir. Bizim algımızın,
kavrayışımızın, bilgimizin, boyutumuzun dışındaki başkaca âlemler, elbette,
kendilerine verilmiş olan ecele göre var oluş hallerini sürdüreceklerdir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>13. Şeytan, bu “mülk”te kendisine tanınmış olan
etkinlik/eylem alanıyla yetinmek istemeyip, yeni alanlara el atma, ola ki mülk
edinme umuduyla, arada bir semalara doğru yükselmeğe çalışırsa da,
göktaşlarıyla taşlanınca, gerisin geriye yerine döner. “Halife” sıfatıyla
andığımız anlam çerçevesinde “mülk”ün maliki ve meliki konumunda bulunmasından
ötürü İnsanın bu doğrultudaki açılımıysa alan arayışı değil de, anlam arayışı
biçiminde gözlemlenir. Bu yüzden, kendisine halifelik bağlamında tanınmış olan
“malik-i mülk” olmaklığı, üstelik diğer insanları da “mülk” görücü bir
anlayışla yorumlayarak, “Malik-el-Mülk” olmak biçiminde algılama/değerlendirme
yoluna gider. “Halife” ile mutlak manada “Malik/Melik” kavramlarının birbirine
karıştırıldığı nokta.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>“Durumdan vazife çıkarma” yanılgısının başlıca/başat/hatta
biricik itkisi, güdümleyicisi olan bu yorumlayış/algılayış/değerlendiriş
hatası, İnsanı, ilk üçünü yaratılışının ardından yerleştirildiği Cennette
Şeytanın yönlendirmesiyle yaşamış bulunduğu ve ancak tövbe ederek kurtulduğu,
Yeryüzünde ise yine Şeytanın oyununa gelerek bir yenisiyle karşılaştığı, dört
doğrultuda dört ayrı tutuma yönlendirir: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bunlardan ilki, başkaca yerlerde değindiğimiz için
burada ayrıntıya girmeyeceğiz, “kalıcılık” sevdasıdır. Bu; kendini piramitler,
heykeller, yazıtlar, destanlar, yönlendirmelerden de öte, “fenafillâh” sonucu
/verimi “bekabillâh”a erişme çabalarıyla gösterir. İnsan, şu ya da bu
süreçlerden geçerek tanrılaşma yollarını arar. Ve Şeytan, ta ilk Cennete yapmış
bulunduğu bu önerinin ardınca gidenlerin önlerini açar, tanrı yolunda yürüyüşle
tanrısal bir güç edinmeğe başladıkları izlenimini ve bu yürüyüşü sürdürücü tüm
malzemeleri vererek onların “mana/gayb âlemi”nde yetkinleşmekte olduklarına
inanmalarını sağlar. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İnsanı bu açılıma, başta kendisi olmak üzere (kendi
ifadeleriyle kendilerinin payına verilmiş ve dolayısıyla da “mülk”leri
konumundaki diğer) insanları daha iyi, daha ahlaklı, daha şu ve daha bu haline
getirmek için Kur’an’dan değil de “durumdan vazife çıkarmak” sürükler. Her
“durum” yeni bir “vazife” çıkarımına zemin hazırlar ve İnsan Şeytanın omzuna
yüklediği bu ağır yük altında yürüyüşüne devam eder. Bu yürüyüş sırasında
“hal”den “hal”e geçerek “makam”lara “yükselir. Her “hal/durum” yeni bir vazife
çıkarımına yol açar. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu yolda olanların (hepsini de selâmla andığımız)
Elçilere bile yetki tanınmamış alanlarda yetkin kimselermişçesine
gerçekleştirdikleri uygulamaları ve özellikle velayetin nübüvvetten üstün
olduğu savına dayalı inançlarını ve böylece “veli”nin “marifet” yoluyla
edindiği bilgileri “nebi”nin haberlerinin önüne geçirmelerini, “Nebevî Haber”i
yalnızca bir stepne gibi kullandıklarını hatırlarsak, niçin Kur’an’dan değil de
“durum”dan vazife çıkarılmakta olduğu savını öne sürdüğümüz daha iyi anlaşılır.
Burada, bu “yol/tarik” üzere olanların “hal”i niçin çok önemsedikleri de
açıklığa kavuşur. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İkincisi, “sarsılmaz bir saltanat” tutkusudur. Bu,
İnsanı “zalim melik”e dönüştürür. İster iç aleminde, ister evinde, ister
işinde, ister çevresinde, isterse ülkede, kısacası etkin olabildiği yer neresi ise,
orada “zalim bir melik”tir, o.. Burada da, insanların yaşamlarını düzenleme,
onları her bakımdan daha iyi bir toplum haline getirme konusunda “durumdan
vazife çıkarma” vardır. Nemrut ve Firavun dâhil, hiçbir melik yoktur ki,
halkına ya da kendi halkından saydıklarına, yani “mülk”lerine kötülükte
bulunmak için hareket etmiş olsun. Ancak, bunlar, Nebevî Öğretiler yerine
“durum”dan vazife çıkarınca, işte, olan olur. Ve gariptir ki, “zalim melikler”
de –zaman zaman ve bazen her zaman- Nebevî Öğretiyi bir stepne gibi kullanmakta
hiçbir sakınca görmez ve bu gibi durumlarda insanlara “Allah adına” bile zulüm
yapılır. Şu var ki, kolayca görüleceği gibi, burada Nebevî Öğreti’den “vazife
çıkarmak” değil de, “durumdan vazife çıkarma” doğrultusunda/gereğince Nebevî
Öğretiyi kullanma, yani bir kötüye kullanım vardır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Çünkü, “ durum” onlara “malik-el mülk” oldukları
izlenimini vermiş; Şeytan, süslendirilmiş sözlerden oluşan öneriler getirerek
mülklerine hizmetin ancak sözlerinin yürümesiyle mümkün olacağı kanısını “ilka”
etmiş olarak bu yolda her türlü “tedbir”i “maslahat” ya da “zorunluluk” olarak
etiketleyip, ortaya sürmüştür. Şeytanın insanı Yüce Allah ile bile aldatması
gerçeği, bu perspektifte daha bir anlam kazanmaktadır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Üçüncüsü, “melekleşme” eğilimidir. Yaşadığı ortamdan
memnuniyetsizliğin ve “müdahale” bağlamında çaresizlik/yetersizlik/umutsuzluk
içinde bulunmanın sonucu ortaya çıkan bir bunalım ve bunun itkisiyle “kaçış”
yolları aramayarak “mülk”ünü sağlama almak isteyici tutum.. Bu tutumun bir
yanında “meleklere has” bir ortama istek duyma, öbür yanında da kendini
bulunduğu ortamın kirliliğinden kurtulmuş/kurtulabilecek bir “melek-zat” sanma
ve bu istek ve sanının gerçekleşeceği bir “mülk” oluşturma hırsı vardır.
“Ruh”unun arınması/arındırılması gerektiği yolundaki ilkel inanca dayalı
yöntemlerle bunalımı aşma çabası… Diğer iki öbekte olduğu gibi burada da içi
boşaltılarak farklı anlamlar yüklenme yoluyla değişime uğratılmış Nebevî Öğreti
kavramlarının işlevlendirilmesi olayı vardır. Rahatsızlık duyulan, bunalıma
sürükleyen “durum”, işte bir “vazife çıkarma”ya güdülemiş ve durumdan çıkarılan
bu vazife için gerekli malzeme olarak da, yine, ortalarda Nebevî Öğreti diye
dolaştırılan “dönüştürülmüş” yol, yordam ve kavramlara başvurulmuştur. Burada
da Nebevî Öğreti bir “şiar”, bir “ilke” değil, yalnızca bir “malzeme”dir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Dördüncü tutum, ne yazık ki, bir tür “isyan” ediştir.
Şeytanın “kalıcılık, sarsılmaz saltanat, melekleşme” önerilerinin ucunun
nerelere vardığının idraki içinde bulunan ve İnsanın sadece “Yeryüzünde bir
halife” olduğu bilincine erişmiş olan kimseler arasından çıkan bu tutumun
sergileyicileri, idrakleri ve bilinçlerine bakıldığında şaşkınlığa düşürücü bir
“isyan”a tutuklanmışlardır. Olaylar karşısında Nuh âleyhisselam gibi “Yarabbi
ben mağlup oldum” diye acı çekerek Yüce Allah’a sığınacakken, “niçin ben galip
değilim, galip olamıyorum” deyici tavırda gözlemlenen ve Efendimiz âleyhissalâtvesselamın
menedildiği tutumdan habersizmişçesine sorgulayıcı, kendini yargıladığını sanırken
olayları, olanları, takdiri sorgulayıcı duruma düşme tutumunun doğurduğu
isyan.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ve, elbette bu da, “durumdan vazife çıkarma”nın;
Kur’an-ı Kerim’den çıkarak olayları tartımlayacakken, olayları kendince
değerlendirip/yorumlayıp bu kendi yorumu/değerlendirmesi penceresinden/gözlüğünden
Kur’an-ı Kerim’e bakmanın, yönelmenin sonucu bir yanılgıdan kaynaklanan isyan..
Burada da İnsan, evet, “halife”liğini unutarak, “melik”leşmiş; “Yeryüzünde
halife”lik gömleğini çıkarıp, “malik-i mülk” kaftanını kuşanmıştır. Mülkünü
düzeltmek/yönetmek için Kur’an-ı Kerim’den “reçete”ler çıkarmaktadır. Duruma
yönelik değerlendirmesi sonucu belirlediği vazifesini yerine getirmede
kullanacağı reçeteler.. Ve reçetelerin tutmamasından doğan bir isyan.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Kur’an-ı Kerim’in Kur’an olarak kendisinin, kendince
konuştuğu değil, sorulan sorulara yanıt verme çizgisinde tutulduğu, bir bakıma
soru sorulma yoluyla “konuşturulduğu”, soruyu sorana göre “konuşturulduğu” bir
açılım. Ve, buradan edinilen “reçete”, elbette “Kur’anca” değil, “soranca” olmakta;
haliyle de derde deva olamayınca, tanımladığımız türden bir çeşit isyana
sürüklemektedir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>“Kalıcılık” sevdalılarının yalnızca bir “kul”
olduklarını idrak ve itiraf etmeleri, “sarsılmaz saltanat” tutkunlarının Hakka
teslimiyet içine girmeleri, “melekleşme” eğilimindekilerin sabra sarılmaları,
isyanları yaşayanların tevekkülü benimsemeleri, ancak, “malik-i mülk” ile
“halife” arasındaki farkı görebilmeleriyle mümkün. Bu ise, “durumdan” değil de,
Kur’an’dan vazife çıkarmakla, daha açık bir deyişle Kur’an ahlakıyla ahlâklanmakla
gerçekleşebilecek bir durum.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu ahlakı edinmenin tek yolu ise, onun kalbimize
ağarak/yerleşerek bizi biçimlendireceği inancı içinde Kur’an-ı Kerim’in
orijinalini sık sık ve çokça okumaktan geçiyor.. </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt;font-family:"Arial Black","sans-serif"'>●</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>*Zübeyir YETİK,</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>Memleket Edebiyat Dergisi, </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>Ocak 2007; </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>Sayı: 2-3 </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

</div>

</body>

</html>
�