<html>

<head>
<meta http-equiv=Content-Type content="text/html; charset=unicode">
<meta name=Generator content="Microsoft Word 12 (filtered)">
<style>
<!--
 /* Font Definitions */
 @font-face
	{font-family:"Cambria Math";
	panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;}
 /* Style Definitions */
 p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
	{margin:0cm;
	margin-bottom:.0001pt;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
p
	{margin-right:0cm;
	margin-left:0cm;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
.MsoChpDefault
	{font-size:10.0pt;}
@page Section1
	{size:595.3pt 841.9pt;
	margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;}
div.Section1
	{page:Section1;}
-->
</style>

</head>

<body lang=TR>

<div class=Section1>

<p class=MsoNormal align=center style='text-align:center;text-indent:35.45pt'><b><span
style='font-size:16.0pt'>KUR’AN-I KERİM İLE SINANIYORUZ*</span></b></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Nedir bu yaşamakta olduğumuz; bir Haçlı Seferi mi,
yoksa Petrol Savaşı ya da Yeryüzünün stratejik bölgelerine egemen olarak kendi
yararına bir denge oluşturma, ‘Yeni’ bir ‘Dünya Düzeni’ kurma kavgası mı?..
Yahut uluslar arası (mı, üstü mü) sermayenin biraz daha semirebilmek için tezgâhladığı
oyunlar mı?.. ABD, (kendi içindeki ayak oyunlarına karşın) AB, Rusya, Çin ve
bilmem daha kimler ve kimlerin başkaca kimlerle post çekişmesi mi?.. Konuya
ilgi duyanlar, özellikle de konu üzerinde uzman olanlar, bu saydıklarımıza,
elbette, daha pek çok gerekçe, etki, amaç, şu ve bu ekleyerek öne sürdükleri
olgulara dayalı daha pek çok soru ortaya atıp, açıklama yapabilirler,
yapabileceklerdir ve de yapmaktadırlar... </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bize kalırsa, bunların hepsi birer “bahane”; ama,
“ecel gelmiş cihane, baş ağrısı bahane” türünden birer “bahane”.. Baş ağrısının
ecele yol açması, açabilmesi gerçekliği ölçüsünde birer gerçek olmakla birlikte
bir ucuyla ya da yüzüyle “bahane”, öbür ucu ya da yüzüyle de “gerçek”, yaşanan
gerçekliğin tâ kendisi... Öne sürülen -ve de gözlenen- gerekçeler ve
uygulamalar ile birer gerçek ve gerçeklik; gerçekteyse, gerçeğin gerçeğindeyse
“bahane”... </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Sınavdaki insan ve insanlık sınavının bu aşamasında ya
bahanelere tutuklanmış olarak gündemin ve güncelliğin seline kapılıp, yine
yitirmişlerden olacak.. Ya da feraset ve basiretiyle görünenin ötesine
sıçrayarak, görmesi gerekeni görecek, sahiplenmesi gerekene sahiplenecek, bunun
da gereği ne ise, onu yapacak, yapması gerekenlerin ayırtına varmış olarak
yepyeni (ya da en eski) bir davanın davacılığına, bir savaşımın erliğine
soyunacak... </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Daha kestirme ve tam tamına kesin bir söyleyişle
belirtelim: Kur’an-ı Kerim insanı (insanlığı) kendine çağırıyor, bu çağrı
bağlamında sınavdan geçiriyor, hesaba çekiyor.. Yüce Allah, sürekli bir
uygulanışın daha belirgin bir sahnesi içinde insanları (özellikle de
inananları) Kur’an-ı Kerim’in hakemliğine ve de özellikle müminleri O’na
teslimiyete çağırıyor. Boynu kalınlaşmış insanın ve şaşkınlaşmış, uyuşmuş
müminlerin bu durumuysa, sınavı daha zorlu hale getirmiş olduğundan ortalık
akıl çelici “bahaneler” ile toz duman içinde daha karmaşık hale gelmiş
bulunuyor. </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>●●●</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Çoğunlukla İslâm Âleminin (ve yanlış bir ilgilendirme,
bağıtlandırma dolayısıyla İslâm’ın) gerileyiş, gerileme dönemi olarak algılanan
ve vurgulanan son yüzyıl, gerçekte, Kur’an-ı Kerim’in Yeryüzü üzerinde
egemenliğini yeniden ve yeniden, üstelik çok belirgin ve diri bir biçimde dava
ettiği bir süreçtir. Önceki zamanlarda olay Batı’nın dışında, bir başka ortamda
görünür ve görülürken ve ‘Kitap’ın gücü o kadarıyla algılanırken, yani ölüm
komşuya atılırken, Batılı’nın halkı Müslüman olan ülkelere tasallutu üzerine
ortaya çıkan direnme, direniş, direnç ve dirilme ile birlikte bunun dayanağı ve
kaynağı olan Kur’an-ı Kerim’in nelere kadir ve muktedir olabileceğinin, ortaya
attığı davanın, yaptığı çağrının nerelere varabileceğinin daha açıklıkla
gözlemlendiği süreç... Son yüzyıl, budur.. Her şeye, herkese ve tüm savlara ve
yorumlara rağmen, bu böyledir... </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Çünkü, Kur’an-ı Kerim yaşama oturmak, oturtulmak için
vardır, yaşamın kendisidir ve O’nu yaşamın dışına çıkarmak isteyenler de hep
olmuş ve müminlerin gafletine karşın onlar hep agah bulunmuş; Kur’an-ı Kerim’i
ve Müslümanların ona yönelişlerini (ve yönelemeyişlerini) hep gözlemleye
gelmişlerdir. </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>●●●</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Burada bir ‘ara söz’ açmak gereğini duyuyorum: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Hepimizin bildiği bir “Dırar Mescidi” olayı vardır.
Aktarıldığına göre “münafıklar”, Tebük Savaşı’nın hemen öncesinde, Kuba
Mescidi’ne yakın bir yerde yeni bir mescit kurarlar. Savaş hazırlığının hengâmesi
içinde Resulullah aleyhissalatvesselâma gelerek karda-yağmurda aradaki dereyi
geçip cemaate katılmak zorluğuyla karşılaştıkları için yeni bir mescit
kurduklarını belirtip, kendisini orada namaz kılmağa çağırırlar. Bu isteğin
karşılanması savaş dönüşüne bırakılır. Şu var ki, Tebük dönüşü gelen vahiy
doğrultusunda mescit yaktırılıp yıktırılır. Böylece de Müslümanların arasına
nifak sokmak isteyenlerin oyunları bozulmuş olur. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Hangi oyun ya da oyunlar?... Kaynaklar o mescidi
kurduranların ve kuranların Bizans ilişkilerinden söz ederler. Olayı daha iyi
algılayabilmek için bu ilişkilerle birlikte ve özellikle mescit kurucusunun,
olayın güdücüsünün kimliğine vurgu yapmak gerekmektedir: Ebû Amir Rahip Abd-i Amr
b. Sayfi.. Özelliği, “ruhban” kimliğiyle çevresinde epeyce bir topluluk
oluşturmuş bulunması. Hicret’in ardından yandaşlarından bir bölümüyle Medine’yi
terk ediyor ve Müslümanlara karşı her eylemin içinde yer alıyor. Yandaşlarından
bir bölümüyle diyoruz, çünkü, onun yönlendirmesiyle Medine’de bir mescit
kurulmuş olması, yandaşlarından kimilerinin orada kaldığını gösteriyor... </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Buradan çıkarsayarak, Dırar Mescidi’nin Medine’de
“ruhban” eğilimleri yoklamak, yaymak ve kollamak; bu inancı yaşatmak amacını taşıdığı
ve bu sebeple, vahiy doğrultusunda, yıktırıldığı sonucuna varıyoruz. Ayette,
onların “biz iyinin de iyisini yapmak istemiştik” diye yemin ettikleri
belirtildikten sonra bu sözlerinin yalan olduğunun vurgulanması da üzerinde
durulması gereken bir noktadır... </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Çünkü, “ruhbanlık” Elçilerin (hepsine selam olsun)
getirmiş bulunduğu bütün dinlere, zaman içinde, hep bu söylemle sızmış, onları
dönüşüme uğratmıştır: “İyinin de iyisini yapmak”.. Örneğin, İsevî öğreti
bağlısı ilk Hıristiyan önderlerine yönelen agnostik ve ezoterik inançlı
akademicilerin söylemleri de aynıydı: “Sizin savunduğunuz tevhit inancının özü
ve gerçeği bizdedir, gelin birlikte olalım, daha iyisini ortaya koyalım..” Bu
savlara ilk yüzyıl içinde direnen önderlerin sayısı gittikçe azalmış, bir,
derken iki, üç kilise babasının ezoterik söylemlerin cilâsına kapılması (ve de
Roma’nın bunlara yeşil ışık yakması) sonucunda İsa âleyhisselamın getirdiği din
200 yıl içinde ruhbanlar dinine dönüşmüştür. Ve, Roma’nın da tutumu bu sürece
paralel olarak değişmiş, sonunda Hıristiyanlık devletin dini olmuş; Yüce
Allah’ın kulları kendilerini egemen güçlerin boyunduruğu altında bulmuştur.
Diğer dinlere de benzeri yakınlaşma ve yaklaşımlarla sızıldığını belirterek,
sözümüzü sürdürelim. </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>●●●</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Dırar Mescidi eylemi İslâm’ı gerçek yapısından
uzaklaştırıp, Ezoterik (Bâtınî) inançlara bulaştırma ve uyarlama girişiminin
ilki olmakla birlikte, elbette, sonuncusu değildir. Binlerce yıllık bir
“Gelenek”in elden ele, dilden dile aktarılması sonucu çok geniş ve güçlü bir
söylem birikimi edinmiş olan bu inanç yanlılarının -ne yazık ki- İslâm’ın
200-250’inci yıllarında ve sonrasında büyük başarılar elde ettiklerine; İslâm’a
özgü kavramların içini boşaltıp bunlara kendi inançlarını yükleyerek bu dini de
başkalaşıma uğratmada yaygın bir biçimde başarılı olduklarına tanık oluruz. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Şu var ki, ortam önceki çalışmalarında olduğundan daha
farklıdır. Çünkü, İslâm söz konusu olduğunda güçlü iki direnç noktasıyla
karşılaşılmıştır: İlki, önceki dinler tümü de ezoterik söylemlere bulanmış ve
boyanmış geçmiş dinlerin ve inançların harman olduğu bölgeler insanlarına
tebliğ edilmişken, İslâm, Hicaz gibi bu etkilerden uzak bir bölgeye, “ümmîlik”
zırhını kuşanma imkânına elverişli bir ortama gelmiştir. Böylece, 200–250
yıllık süre içinde “ümmîlik” korunağı mayanın tam tutmasına, sağlam bir damarın
oluşmasına katkıda bulunmuştur. İkincisi, Kur’an-ı Kerim iyi korunmuş, elde
tutulmuş ve andığımız damarı sürdürenlerce İslâm’ı aslî çizgisinde sürdürme
savaşımı sırasında onları aydınlatmağa ve diri tutmağa kaynaklık etmiştir. Muhyiddin-i-i
Arabî tarafından evc-i bâlâya, doruğa yükseltildiğinden ötürü kimilerince
(haklı olarak) Muhyiddin-i-i Arabî’nin dini olarak anılan Bâtınî ve tasavvufî
iman edişler ve yönelişler karşısında Aleyhissalatvesselâm Efendimiz Muhammed-i
Arabî’nin dini güçlü bir damar olarak bu güne dek gelmiştir. Ama hep çatışarak,
ama hep savaşarak, ama hep direnerek.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Gözleri yuvalarından uğratacak dehşetteki bu ayırımın
gerçekliğini ve de Bâtınî inançların, Ezoterik tutum ve anlayışların
“beyinlerimize” ne ölçüde yerleşmiş bulunduğunu açıklayabilmek için iman
edişlerin asal nirengi noktalarından birkaçı üzerindeki görüşleri
karşılaştırmalı olarak ama kısaca aktarmamız gerekecek: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bâtınî inançlara göre, Yüce Yaratıcı yaratıkları ya da
âlemi, âlem de Yüce Yaratıcı’yı mündemiçtir, içermektedir. Yaratan
yaratılmışlardan ne ayrıdır, ne de gayrı.. Tepkilerin azaltılması amacıyla başkaca
adlarla anılsa da aslında “Vahdet-i Vücut” denilen bu inanç, adından
anlaşılacağı üzere “Varlık”ta birliğe kaildir. Nebevî inançlara göre ise, Yüce
Allah âlemlerden münezzehtir, mütealdir, aşkındır. Kendi varlığı olduğu gibi
yaratıklarına var olma payesi vermiştir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu temel inanç farkının bir uzantısı olarak, Bâtınî
inançlara göre -ortaya attıkları çeşitli kuramlar doğrultusunda- “var oluş”,
varlıkların ortaya çıkışı, tefeyyüz (gelişim), hezeyan (fışkırış),
sudur(çıkış), zuhur(görünüş) yahut taayyün (yansıma) yoluyla gerçekleşmektedir.
Yani ki, varlık, Var Edici “sebep”in ya gelişim göstermesi, fışkırıp taşarak saçılması,
ya da yokluk aynasına yansıması olarak var olmuş, “vahdet/teklik”,
“kesret/çokluk” haline gelmiş ve böylece alem vücut bulmuştur. Bu tek varlığın
çokluk görünümlü âleme dönüşmesi de, “vahit olanın vahdaniyetindeki şiddet ve
güçten ötürü” zaruridir, zorunludur, zorunluluktur. Nebevî inanca göre ise,
Yüce Allah için hiçbir zaruret olmadığı gibi yaratma zarureti de yoktur.
İsterse yaratır, isterse yaratmaz. Varlığın ortaya çıkışı zorunlu bir varoluş
değil, Yaratıcı’nın iradesi doğrultusunda keyfe-ma-yeşâ bir fiil, bildiği ve
istediğince “yaratma” eylemiyle bir var etmedir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bâtınî inançlarda, ister tefeyyüz, ister fezeyan,
ister sudur, ister zuhur, ister taayyün, isterse bir başka ad verilsin,
görüldüğü gibi varlıklar “Asıl Var” olandan ve O’nun bir tür farklılaşmasıyla
ortaya çıkmaktadır. Bunu daha iyi vurgulayabilmek için günümüzde hayli yaygın
bir söylem olan “enerji dönüşümü” savını anımsamamız yeterli olacaktır.. Ancak,
onların bunu anlatmak için kullandıkları deyim, “enerji” değildir de “ruh”tur.
Eski Babil, Eski Mısır, Eski Yunan, Eski İran, Eski Aztek, Eski ve Yeni Hint ve
daha birçokları da içinde olmak üzere Yahudi, Hıristiyan, İslâm ve Çağcıl tasavvuf
ekollerinin, kollarının tümünün öğretilerinde ilk ilke olan “ruh” kavramına
yüklenen anlamlar çerçevesinde dile getirilen “külli ruh/cüzi ruh”, “ruhun
bedene tutuklanması”, ruhu arındırma yoluyla “Fenafillâh/Bekabillâh”
mertebelerine çıkma ve “tanrılaşma” söylemleri de bu inancın mantıksal
sonucudur. Nebevî inançta ise, varoluş böylesine bir dönüşümle değil, doğrudan
doğruya Yüce Allah’ın dilemesi ve dileme doğrultusunda da “ol” demesiyle
gerçekleşmektedir. Olay enerji dönüşümü suretiyle değil, “kelâm/söz” bağlamında
bir buyrukla gerçekleşmektedir. Biz buna “bilgi aktarımı” diyebiliriz; çünkü,
yaratış sırasındaki “ol” buyruğunun içeriğinde yaratılmış olan için gerekli
bilgiler de vardır. Bir tür fiilî vahiy söz konusudur. Yaratma sırasında
yaratılana gerekli donanım vahyedilmekte, yerleştirilmektedir. Ve, “Ruhulkudus”
için özel isim olarak kullanılması bir yana tutulursa, Nebevî inançta “ruh” bir
“şey” ismi değil, bir “emr”dir, üstelik “emrden”dir, eylem ya da söz; kısacası
“vahy”dir.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bâtınî inançlarda “Âlemin birliği” ilk ilkesi gereği
“zaman”ın da birliği vardır. “Ân-ı daim” diye adlandırılan bu “birlik içindeki
zaman” oluşumlar paralelinde kendi içinde akıp durmaktadır. Bu yüzden de zaman
“tek” bir parça olarak döngüsel bir yapıdadır. Hani Necip Fazıl”ın bir şiirinde
“zaman, o bir daire” diye ifade ettiği gibi.. Nebevî inançta ise, dünyadaki yaşamımızda
ortak dil ve değerler kullanma gereğince uyguladığımız tarih ve takvim
biçimindeki zamanı kastetmediğimizi belirterek söyleyelim, “ortak zaman” ya da
“zamanın birliği” yoktur. Yaratılmış her varlık için ayrı bir zaman
belirlenmiştir ve bunun adı da “ecel”dir. Ecel, belirlenen zamanın sonu değil,
bir süreçtir. Yüce Allah’ın sürekli yaratıyor olması, evet, her eceli bir
süreç, her süreci de bir ecel haline getirmektedir. Ve bu süreç dairevî,
döngüsel, çevrimsel değil doğrusaldır. Başlangıcı “takdir”, şimdisi “kaza”,
sonrası ise, ukbadır. Yüce Allah’ın yaratmayı irade etmesiyle başlayan, burada
yaşanan ve Ahiret uzanan süreç... Nebevî iman edişin “rükünlerinden/iman
çatısını taşıyan direklerinden” olan kadere ve Ahiret’e iman bu zemin üzerine
oturur. Döngüsel zaman inancına sahip bulunan Bâtınîlik’te kader ve Ahiret
inancını oturtabilecek zemin yoktur. Peki, ya inanıyoruz diyorlarsa?.. İki
beyinleri, iki kalpleri, iki kişilikleri var demektir.. Ya da, şu ya da bu
alana uyumlu olarak söyledikleri iki şeyden birinin farkında değillerdir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Çok uzadı.. Bir farka daha değinip, geçelim: Yüce
Allah, yukarıda da değinildiği gibi, “ol” emriyle yaratma anında yarattıklarına
gerekli bilgilendirmede bulunur, vahyeder.. Âlemlerdeki bütün düzen bu
bilgilendirmeyle aksamadan yürür. İnsan söz konusu olduğundaysa, durum biraz
değişir. Biyolojik yaşamının sürmesi için gerekli bilgiler ona vahyedilmekle,
yüklenilmekle birlikte, üstlendiği emanet için gerekli olan (belki de emanetin
kendisi olan) “irade” kullanımı bağlamındaysa, doğrudan vahiy yerine, Yüce
Allah’ın gönderdiği yol gösterici Elçiler (hepsine selâm olsun) aracılığıyla
iletilen vahye dolaylı olarak muhatap kılınır. Bu şu demektir ki, Yüce Allah
sözgelimi balarısına ne edip eyleyeceğini vahyederek bildirmişken, insana bu bilgiyi
vermemiş, bilgilendirmeyi ancak (tümünü selâmla andığımız) Elçileri
aracılığıyla yapmıştır. Bu durumda insanın kendi içine dönerek kendisi ya da
varlık veya varoluş, insan yanı ile ilgili şu ve bu konusunda bilgilenmesi
mümkün değildir. Bu alandaki bilgiler, yalnızca, (selâmla andığımız) Elçiler
eliyle gönderilecektir. Bunun böyle olmasına karşın, Bâtınî inançlara göre,
insanın riyazet, seyr ve sülûk, şu ve bu yolla salt gerçekliği, mutlak hakikati
yakalama yetkinliğine sahiptir ve buna da “marifet” denilmektedir. Nebevî
inanışta ise, mutlak hakikatin bilgisi Yüce Allah’tan Elçiler (hepsine selâm
olsun) aracılığıyla ve bir “Haber” olarak gelir.. İnsanlar elçinin iletmesine,
elçi de Yüce Allah’ın vahyetmesine muhtaçtır. Bilgilenme konusunda aşağıdan
yukarıya değil, yukarıdan aşağıya doğru bir seyir, bir akış vardır. Buna
karşın, Bâtınîlerin “velayet nübüvvetten üstündür” savları ise, kendilerinin
kendi çabalarıyla ve marifet yoluyla “mutlak hakikat”i elde edebilen “er
kişiler”, ötekilerin de bilgiye erişmek için vahyi bekleyen “her kişiler”
durumunda bulundukları yolundadır. Yaptıkları “Nebilerin velayetleri de vardır
ve velayetleri nübüvvetlerinden üstündür” türü teviller ise, tepkileri gidermek
üzere dile getirilen şeylerdir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İmdi: Allah, yaratma, zaman (dolayısıyla Kader ve Ahiret),
alem, ruh, bilgi ve haliyle de nübüvvet ve kitap konularında bu ölçüde taban
tabana zıt olan inanışların sahiplerinin iki ayrı “inanç” içinde olduklarını,
Aleyhissalatvesselâm Efendimiz Muhammedi Arabî’nin dininin yanı başına Muhyiddin-i
Arabî’nin dininin oturtulduğunu söylemenin dehşet verici bir yanı kalır mı, bu
durumda?.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Öte yandansa, evet, gerçekten insanı dehşet içinde
bırakması gereken bir yan vardır, bu olayda.. O da, bu Bâtınî/Ezoterik inanç
sahiplerinin, geçmişte diğer dinler karşısında da yaptıkları gibi, İslâm’ın
hakikatinin kendilerinde olduğunu söylemeleri ve, ve de, kimi Müslümanları da
(keşke kimi olsa, birçoklarını da) buna inandırmış olmalarıdır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu kandırılmışlığın bu yaygınlığı ise, iki önemli sonuç
doğurmaktadır: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Birincisi, dinin özü, imanın hakikati ve benzeri nice
ifadelerle ortalığı kaplayan Bâtınîlik, insanların, özellikle de inanmış
kimselerin ve bu kimseler arasında da dinin gereklerini daha iyi yaşamak
isteyenlerin yollarını kesmekte, onlar ile Kur’an-ı Kerim’in arasına girmekte..
Doğrudan doğruya Kur’an-ı Kerim’in önüne set çekmek ya da onu dışlamak yerine,
beyinleri koşullandırıp Kitap’ın kendi inançları uyarınca algılanmasını sağlama
yöntemlerini kullanmaları ise, olaydaki vahameti daha bir arttırmakta... </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İkincisi, insanlara iradeleri terk ettirilerek,
insanların iradeleri törpülenip köreltilerek değerlendirme, seçme, girişime,
eylemde bulunma yetenekleri ortadan kaldırılmak suretiyle “sürüleştirme”
gerçekleştirilmektedir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Tek cümleyle, Yeryüzündeki halifeliği ve Yaratıcısı’na
karşı sorumluluğu gereği “irade” sahibi kılınan insan hem bu donanımından, hem
de irade kullanımı sırasında yol haritası olsun diye gönderilen Yüce Kitap’ı
kavrama imkânında yoksun bırakılmaktadır. </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>●●●</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Batılı bir tarih felsefecisi insanlık tarihinin gizli
örgütlerin kavgasından ibaret olduğunu söyler. Evet, hem gizli örgütlerin kendi
içlerindeki çekişmeleri ve hem de -özellikle- kendi dışlarında kalan kimseler
üzerinde egemenlik kurup, sömürüde bulunmaları sürecidir, tarih.. Bu sürece,
Yüce Allah, hep, tümünü de selâmla andığımız Elçiler göndererek müdahale
etmiştir. Elçiler (tümüne selâm olsun), Bâtınî bağlantılarla burunlarından
zincirlenip kula kul kılınan insanlığı özgürleştirmenin öğretisini getirmiş,
savaşımını vermişlerdir. Ama Masonluktan Gül-Haç Şövalyeliğine, Karmatilik’ten
bilmem hangi Bâtınî tasavvuf koluna varıncaya dek aynı inancı -farklı
söylemlerle- taşıyan bütün bu gizli örgütler hep birbiriyle ilişki içinde
bulunarak insanlığı “Kırklar, Yediler, Üçler” oligarşisinin pençesinde tutmayı
başarmışlardır... </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Son Yüzyıl içinde Kur’an-ı Kerim’in gücünü yeniden
duyurması üzerine de, bunun önünü kesmek için hemen harekete geçilmiş,
tasavvufun güçlendirilmesi ve yaygınlaştırılması yoluyla ilk adımlar atılmış;
ardından özellikle çağdaş eğitim alan kimselere uygun yorumlamalarla da Muhyiddin-i
Arabî misali tasavvufun ihyası için kollar sıvanmıştır. Bu işi de Renè Guènon
ve ekibi, izleyicileri yapmıştır ve yapmaktadırlar. Üstelik maneviyatçılık maskesi
takınarak... </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>1992 Yılında bu tehlikeyi görüp, kitaplaştırmıştım.
Felsefe, ilâhiyat ve tasavvuf içerikli bu çalışmanın sunuşunu da “Verdiği
görüntü, yol açtığı çağrışımlar farklı da olsa, elinizdeki bu eser, gerçekte,
‘siyasal amaçlı’ bir kitaptır.” cümlesiyle yapmıştım. Çünkü, siyasal bir
manevraya karşı çıkış söz konusuydu. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İslâm Âlemi üzerinde oynanan bu oyunun “entelektüel”
bir düzlemde kalacağını düşünüyordum, o günlerde. Beyinleri işgale yönelik bir
eylem görüyor ve buna karşı çıkıyordum. Ama, bugün görüyoruz ki, ne beyinleri
bulandırmak amacıyla tasavvuf pompalanışı, ne beyinleri çelici yeni yorumlarla
tasavvufun ihyası Kur’an-ı Kerim’in gücünü kırmağa yetmemiş olacak ki, topları,
tüfekleri, gemileri, uçakları ve füzeleriyle saldırıya geçmiş bulunuyorlar. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bilmeli, kabul etmeli ve hatta inanmalıyız ki, eylemde
bulunan ne şu devlettir, ne de bu devlet.. Amaç, ne petroldür, ne egemenlik, ne
de başka şey.. Haçlı Seferleri nasıl ki, “Doğu’nun zenginliği” bahanesi ve
Kutsal Mekânları kurtarma söylemiyle yapıldığı halde gerçekte hedefte Kur’an-ı
Kerim var idiyse, bugün de hepsi bahanedir, asıl amaç Kur’an-ı Kerim’in
müminlerin O’na yönelişiyle ortaya çıkan gücünü kırmaktır. Hareketin bir Bâtınî
inanç seferberliği olduğuysa, zaten, her gün medyada dillendirilmektedir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Öyleyse, bizim için sorun Kur’an-ı Kerim’e yönelme ve
sarılma sorunudur. Elbette yaşanan her türlü mazarratın/yitiğin giderilmesi
için ne gerekiyorsa o da yapılacak, görünürdeki şartlara göre her türlü önlem
alınıp eylemde bulunulacaktır. Ama, bu bahanelerin ardındaki gerçek sebebin
Kur’an-ı Kerim’e karşı açılmış bir savaş olduğunu bilir de, bu idrâk içinde
O’na yönelirsek, bilelim ki, hem sorunların tümünün çözümü ele geçirilecek, hem
de Bâtınîliğin beli bir daha doğrulamayacağı biçimde kırılacaktır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Kur’an-ı Kerim’le sınanıyoruz, tüm Müslümanlar olarak;
bilelim ve O’na yönelelim.. Gerisi bahane... Yüce Kitap’a sahiden sahip
çıkarsak, bize de sahip çıkılacaktır. Bu kadar... </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>●</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>*Zübeyir YETİK,</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>Ümran Dergisi, </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>Ocak 2005; Sayı: 125, </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

</div>

</body>

</html>
�