<html>

<head>
<meta http-equiv=Content-Type content="text/html; charset=unicode">
<meta name=Generator content="Microsoft Word 12 (filtered)">
<style>
<!--
 /* Font Definitions */
 @font-face
	{font-family:"Cambria Math";
	panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;}
@font-face
	{font-family:"Arial Black";
	panose-1:2 11 10 4 2 1 2 2 2 4;}
 /* Style Definitions */
 p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
	{margin:0cm;
	margin-bottom:.0001pt;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
p
	{margin-right:0cm;
	margin-left:0cm;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
p.msochpdefault, li.msochpdefault, div.msochpdefault
	{mso-style-name:msochpdefault;
	margin-right:0cm;
	margin-left:0cm;
	font-size:10.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
.MsoChpDefault
	{font-size:10.0pt;}
@page Section1
	{size:595.3pt 841.9pt;
	margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;}
div.Section1
	{page:Section1;}
-->
</style>

</head>

<body lang=TR>

<div class=Section1>

<div>

<p class=MsoNormal align=center style='text-align:center;text-indent:35.45pt'><b><span
style='font-size:16.0pt'>“MİSYON” KİMİNSE VİZYON DA ONUNDUR*</span></b></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Eşimi ve beni “anne-baba” sayan, haliyle de bize
öylece hitap eden genç bir çiftin “Torununuzun görev aldığı gösteriyi mutlaka
izlemelisiniz..” ısrarları üzerine ve bu ısrara “torun” da katılınca, geçtiğimiz
ders yılının sonlarında, bir “ilköğretimden mezuniyet” şölenine katılmak
zorunda kalmıştık. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Aslına bakılırsa, ben, öğretmenlik yaptığım dönemde
yaşadığım bir olaydan ötürü bu gibi törenlere/şölenlere gitmeme kararı
almıştım. Kısaca aktaracak olursam, olay şöyleydi: 1960’lı yılların ortalarında
Urfa gibi “muhafazakâr” bir şehirdeki benim de öğretmenlik yaptığım okulda
gerçekleştirilen gösteri programında bir genç kızımız alabildiğine açık-saçık
bir giysiyle sahnede bir “İspanyol Dansı” yapmıştı. Ben, hemen okul müdürünün
yanına gitmiş, öfkeyle, “Müdür bey, büyükçe bir leğen içinde İspanyol dışkısı
da getirip, sahnenin önüne koysaydınız ya..” diye tepki göstermiştim.
Müdürümüz, “Programda yoktu, son anda annesinin ısrarı üzerine çıkardık..”
derken, başıyla da “anne” olan “bürüklü/burnuna kadar örtülü” hanımı işaret
etmişti. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Genç dimağlara yapılan bu tür yüklemelerin
benzerleriyle karşılaşmamak için almış bulunduğum “gitmeme” kararımda bu kez
bir istisnaya yol açan etken ise, yalnızca genç çiftin ve “torun”un ısrarı
değildi. İstanbul’da ekonomik/sosyal düzeyi ülke ortalamasının hayli üstünde
bulunan ve üstelik çoğu yüksek eğitim almış, okuyan ve yaşayan “dindar”
kimselerin bilinçli bir tutumla yerleştikleri bir semtte idik. Bizim genç çift
de onlardandı. Okuldaki yönetim kadrosu da bu yapıyla barışık/bağdaşık bir
görüntü sergiliyordu. Üstelik, sınıf öğretmenin de ibadetlerini düzenli
gerçekleştiriyor olmasa da, haramlardan şiddetle kaçınan bir duyarlığa sahip
“dindar” biri olduğunun bilgisindeydik. Bunlar da üst üste gelince, işte,
kararımıza bir “istisna” şerhi koyarak, kalkıp törenin gerçekleştirildiği
salonunun yolunu tuttuk. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ve, program başladı.. Aman Allah’ım, benim “gitmemek”
kararıma yol açan olaydakinden bin beter bir gösteri.. Bu ülkeden, bu ülkenin
insanından, bu ülkenin kültür ve değerlerinden tek iz yok. Sanırsın ki,
Batı’nın “haz alma” anlayışı içinde boğulmuş bilmem hangi şehrindeki hangi
eğlence/gösteri merkezine bağlı bir ekip “kültür elçiliği” etiketli bir ifsat
propagandası/yayıcılığı için elemanlarını sahneye çıkarmış… </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bir.. iki.. üç.. Sabırla bekliyorum, daha bizden, daha
yerli bir çizgiyi.. Nafile.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Farkına varmadan kendimi sokağa atmışım.. Semtimizde
oturan başı örtülü, çenesi sakallı kimselerin ağırlıklı olduğu kalabalıklar
içinde adeta bir sığınık, ya da içimi dökebilecek bir sima ararcasına sağa sola
bakınırken/çırpınırken kendimi bir parkın bankında otururken buldum. Bir yandan
gözyaşları döküyor, bir yandan da Nuh âleyhisselamın “Ya Rabbi, ben mağlup
oldum..” mealindeki seslenişini ha bire tekrarlıyor; bu tekrarlayışlar
sırasında kırk yılı aşan çabamı ve benzeri çabaları hatırladıkça daha bir
hıçkırıyordum... </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Gerçekten de yalnızca sabah yürüyüşlerimdeki ya da çok
seyrek olarak yaptığım alış-veriş gezintilerimdeki gözlemlerimle kurgulanan ve
bir bakıma da tesellim olan “dünyam”ın ne kadar da “görüntü”den ibaret olduğunu
anlamış, içinin nice bir boşalmış, altının nasıl da oyulmuş bulunduğuna, bütün
emeklerin yalnızca kof bir yapı oluşturduğuna ya da buna dönüştürüldüğüne tanık
olmuştum. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Burada, bu muhitte, bu anne-babaların çocukları?..
Evet, “bu anne-babaların çocukları” diyorum, çünkü bu programların veliler ve
sınıf annelerinin katılımıyla düzenlendiğini biliyordum.. Bu burada böyle ise,
gerçekten de “Yarabbi, ben mağlup oldum!!!” seslenişi dışında yapacak bir şey
kalmamış gibi görünüyordu. Çünkü, bu küçük sahne, ülkenin genelindeki, dahası
Müslümanların yurtlarındaki diğer gelişmeleri de hatırlatacak biçimde
genişliyor, acı kaygıya, elem endişeye, üzüntü tasaya, çaresizlik yeise
dönüşüyordu. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Gönlümü Yüce Allah’a yönelterek gözyaşları içinde ne
kadar oturduğumu bilmiyorum.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Derken, yavaş yavaş sakinleşmeğe başladım.. “Ben
mağlup oldum.” sayhalarının yerini, giderek, “Evet, mağlup olmasına olduk da;
neden mağlup olduk?” sorusuna dayalı arayışlar almağa başladı. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt;font-family:"Arial Black","sans-serif"'>●●●</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ve, farkına vardım ki, kendimizi mağlup, hatta mazlum
konumunda görüyor olmamıza ve görünenin/görüntünün de bu olmasına, böyle
olmasına karşın, biz bu bağlamda, Nuh âleyhisselamın seslenişi bağlamında
“mağlup” olma noktasında/konumunda bulunmuyoruz. Böyle bir seslenişte
bulunmağı, bu tür bir sığınmayı ve yardım dilemeği hak etmiş olmaktan tamamen
uzak bir yerdeyiz. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Evet; bir savaşım içine girmişiz, emekler vermişiz,
çileler çekmişiz, eziyetlere uğratılmışız, zulümler görmüşüz, baskılar altında
kalmışız, özverilerde bulunmuşuz, dışlanmışız, horlanmışız, benzeri pek ama pek
çok şeyi göğüslemişiz ve, evet ve, yol almışız, ilerlemişiz, gelişme
göstermişiz, çoğalmışız, bilgilenmişiz, bildiklerimizi, öğrendiklerimizi, “inanır”
olduklarımızı yaymışız ve daha çok şeyler olmuş/yapmışız.. Bunlar olmuş
olmasına da, öte yandan da hiç bir şey olmamışmış; mağlup olmaktan
kurtulamamışız. Çünkü, işe yanlış yerden başlamış, yanlış bir noktadan yola
çıkmışız. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Önümüze “Allah rızası” gibi doğru, dosdoğru bir hedef
koymuş, Yüce Allah’ın ve O’nun Ekrem ve Örnek Elçisi Efendimiz
âleyhissalâtvesselamın buyruklarını “düstur” olarak (almışız almasına da,
değil) kullanmışız kullanmasına da yanlış noktadan yola çıkmış olmamız, bizi,
işte “mağlup olduk” diye feryat edilecek yerden bir başka noktaya götürememiş. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Çünkü, biz, yürümek üzere ayağa kalkarken, “kul”
olarak, “halife” olarak değil de, “Malik-el-Mülk” imişiz gibi davranmışız.
Kimilerinin sandığı gibi asla bir İslâm Devleti olmamakla birlikte (ki,
gerçekte devletlerin dini olmaz da, dini kullanan devletler ya da yöneticiler
olabilir) bütün yanlışlarına karşın Müslümanların “izzet sahibi” olarak
yaşadıkları Osmanlı’yı batıran “Nizam-ı Âlem” söyleminin “genetik” bağlarından
kopamadan/kopmaksızın yürüyüşe geçmek durumunu yaşamışız. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>(Merak edecek ya da itirazda bulunacak olanlara burada
kısacık bir not düşüverelim: “İlayıkelimetullah” Osmanlı’nın yükseliş döneminin
söylemidir; “Din-ü-devlet için” duraklama yıllarının, “Nizam-ı Âlem” ise çöküş
safhasının…) </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bunun sonucu olarak da, Kur’an-ı Kerim’i kendimize
“vazife” edinmek yerine, Ondan kendimiz için, kendimize göre/uygun “vazife
çıkarmak” gibi bir tutumu benimseyince, hem mağlup olmuş, hem de bu
mağlubiyetten ötürü bir tür isyana da sürüklenmişiz…, </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Açık bir deyişle, Kur’an-ı Kerim’i “Kur’an” olarak
kendisinin, kendince konuştuğu bağlamda değil, sorulan sorulara yanıt verme
çizgisinde tutucu, onun bir bakıma soru sorma yoluyla “konuşturulduğu”, soruyu
sorana göre “konuşturulduğu” bir açılımla değerlendirmiş, öylece benimsemişiz.
Buradan bu yolla edindiğimiz “reçete”lerin “Kur’anca” değil de “soranca”,
soranın isteğine uygun bir çözüm/söylem olduğunu fark edememişiz.. Kalbimizi ve
beynimizi Kur’an-ı Kerim’in “tebliğ”ine açmak yerine, Malik-el-Mülk olmaklığa
soyunmuş bir tutumla kendimize dayanak aramak üzere Kur’an-ı Kerim’in
sayfalarını açmışız. Âleme kendimizce/bildiğimizce/atalarımızın yaşamları
uyarınca bir “nizam” vermek üzere.. (Malik-el-Mülk ve Kur’an’dan vazife
çıkarmak bağlantısının daha geniş bir biçimde ele alındığı “Kur’an’dan Vazife
Çıkarmak” başlıklı yazım için, www.zubeyir-yetik.com adresli internet sitesinin
yazılar bölümüne ya da www.fikiryorum.net sitesinin “form”una bakılabilir.) </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bunu yaparken, önümüze “Allah rızası” gibi bir hedef koyuyor
olmamıza karşın, “rıza”nın karşılıklı olduğunu unutmaktan kurtulamamışız.
“Cennetime gir” lütfüne nail olacak “mutmain nefis” haline dönüşmenin ölçüsü
olan bir tür “misaklaşma” mahiyetindeki “razı olmuş ve razı olunmuş” olarak
ifadesindeki “razı olmuş”luğu göz ardı edip, “razı olunmuş” konumu için talep
belirtme noktasına sıçrama yapmağa kalkışmışız. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İşte bu bağlamdaki “razı olmuş”luğu göz ardı etmektir
ki, “mağlubiyet” zannına ve onun doğurduğu isyana yol açmıştır.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Çünkü, yaşanılan ortamın ve koşulların bizim
alışkanlıklarla edinilmiş bakış açımıza göre uygunsuz ve sevimsiz olması
karşısında duyduğumuz öfkenin güdülemesi/itkisi ile ve yaptığımızın gerçekte
insanları ve toplumu “kendimizleştirme” hedefine yönelik olduğunu fark edemeyen
bir aymazlık içinde, olayı, inancımızın savaşımı olarak görmüş/sanmış, elimizde
cımbızla çekip çıkardığımız işimize gelir ilâhî düsturları bir kılıç gibi
sağa/sola rastgele sallar olmuşuz. Ve de “mağlubiyet” ile karşılaşmışız.. </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt;font-family:"Arial Black","sans-serif"'>●●●</span><span
style='font-size:11.0pt'> </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Burada bir durak yaparak birkaç değinide bulunmamız
gerektiğini düşünüyorum.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Birincisi, olabildiğince önemli bir bireysel/toplumsal
görev olarak görüp yaşamamıza geçirmemiz gereken “marufun
uygulanması/yaygınlaştırılması, münkerin de önlenmesi/giderilmesi” buyruğuna
ilişkin olan açılım.. Bu buyruğun Mutezile anlayışında “tevhit” gibi “imanın
asılları” arasında yer almasına karşılık, Sünnîlikte 54 Farz arasında
18-20’inci sırada zikredilmesi.. Yani, bu uygulamanın “iman” düzeyinde,
bağlamında görülmemiş olduğunun bilgisinden yoksunluk.. “Malik-el-Mülk”
olmaklığa soyunmayı önleyici bu değerlendirmeyi göz ardı etmekliğimiz… </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İkincisi, Yunus âleyhisselamın bir balığın midesine
hapsedilmesine yol açmış olan olay... Hatırlayalım ve düşünelim… Kâfirin küfründe
inadı üzerine bunu kaldıramayıcı, bir bakıma kendine yediremeyici tutum; “razı
olamayış” durumu desek mi, acaba?... </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Üçüncüsü, belki de en öncelikli olarak vurgulanması
veya ikincisi ile bağlantılı olarak alınması gerekeni ise, İbrahim âleyhisselamın
“Ben Rabbime hicret ediyorum..” sözü.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Şundan ki, Yunus âleyhisselamda başaramamış olmanın
bir tür üzüntüsü/öfkesi/yılgınlığa varken, İbrahim âleyhisselâm en olumsuz
koşullar içindeyken bile kendini bir tarafa bırakmış, “Rabbime hicret
ediyorum..” sözüyle kendini adeta bertaraf etmiştir. Artık kendisi yok,
kendisinin “hicret” ettiği Rabbi vardır. Bu ibarenin meallerde aktarılması
sırasında “istediği yere” ifadesi parantez içi açıklama olarak yer almakla
birlikte, biz, bu hicret edilenin yalnızca “yer” değil, aynı zamanda “takdir”
ve “buyruk” olduğu kanısındayız. Yani “rıza” ve “teslimiyet” ifadesi… </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt;font-family:"Arial Black","sans-serif"'>●●●</span><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp; </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Peki bu, bizdeki bu hal niyedir; nedendir? </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Yanıt, tek cümle: “Zaman”la olan bağ, bağlantı ve
bağımlılığımızı her şeyin ilerisine ve üstüne taşımamızdan, her bir şeyi
yaşamakta olduğumuz “zaman”la bağlamlı olarak görüp değerlendiriyor
olmamızdandır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Müfessirler tarafından yorumu “Dehrî”lere, bugünkü
tanımlamayla materyalist/ateistlere bağlanan ve küfrün en koyusunu vurgulamakta
olan tanımlayıcı/kınayıcı Ayeti hatırlamamızda yarar vardır: “Bizi ancak ZAMAN
helâk ediyor…” Yaşam, ölüm; yani ki tüm oluş/olay/oluşumlar, küfür ehlince
“zaman”a atfediliyor.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>“Bizler, Müslümanlar olarak Dehrîleştik..”
diyemeyeceğim, elbette.. Ama, “zaman”, ister çağdaşlık, ister çağcıllık, ister
gündem, ister güncellik adına olsun, bu kavramların uzantılarıyla birlikte bizi
öylesine bir kuşattı, öylesine bir sarıp sarmaladı, öylesine bir bağladı ki,
“dünyevîleştik” savını rahatlıkla öne sürebileceğim. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ve, elbette, bu dünyada yaşıyor olmanın
gereklilikleri, zorunlulukları vardır. Ama, dünyevîleşmek bunun ötesinde bir
olgudur. Kişinin kendini, handiyse, dünya hayatıyla sınırlaması,
bağımlandırması diyebiliriz buna.. Ahiret hayatının gözden kaçırılması, Ahretin
tarlası olmaktan öte bir işlev tanınmaması gereken Dünyanın hallerinin ve
şartlarının kalıcı bir bağlamda değerlendirilmesi.. Dünyayı ıslah ibadetinin,
sanki, “İmanın Esasları”nı oluşturan Nebevî Öğretinin temel ögelerinin de önüne
geçirilmesi; (illâ kişisel bağlamda olmasa da) dünyaya ilişkin kaygıların,
düşüncelerin, tasarıların, emellerin, şuyun ve buyun yaşam içinde öncelenmesi… </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Zaten “Malik-el-Mülk” rolüne soyunmanın ve bunun
gereği/sonucu olarak da Kur’an-ı Kerim’den “vazife çıkarma”ya kalkışmanın
temelinde de bu dünyevîleşme olgusu -bir tür dürtü olarak- yatmaktadır:
Dünyamızı kendimizce kurgulamak ve bunu yaparken de, iyi bir dindar kimliğinin
sahibi olarak, dinin buyruklarını kullanmak. </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt;font-family:"Arial Black","sans-serif"'>●●●</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Dünya hayatının geçici olması gibi, elbette
dünyevîleşme ürünü yorumlar ve çabalar da geçicidir. Aldatıcı kimi başarılara
ulaşılsa bile, varılacak nokta “Yarabbi, ben mağlup oldum..” yakınmasıdır. Ne
var ki, bu çerçeve içindeki bir mağlup oluşta, “Yarabbi” seslenişinin yerinin
olmaması gerekir; doğal olan budur, çünkü. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Çünkü, bu seslenişin sonuç verebilmesi için,
kesinlikle, Nuh âleyhisselam gibi “katıksız tebliğ”in gerçekleşmesi gerekir.
Dünyevîleşme vizyonu yönünde ve içinde yenilgiye uğrayanların ise, kendi
dindarlıklarını öne çıkarıp, hep dinî düsturları dile getirmiş olsalar da,
“Yarabbi ben mağlup oldum” demelerinin yeri ve anlamı yoktur. Ve, bu durumda,
“Yarabbi, ben nefsime zulmettim..” sözünden başkaca söylenebilecek sözleri,
çıkar yolları bulunmamaktadır; “Ya Rabbi, ben nefsime zulmettim, sana dönüş
yapıyorum, beni bağışla”… </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt;font-family:"Arial Black","sans-serif"'>●●●</span><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp; </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Hicret, Yüce Allah’ın tümünü de selâmla andığımız
elçilerinin “ortak” eylemi; onların tümünün sünnetidir. Bu kapsayıcılığı
dolayısıyla müminler için bulundukları her yerde ve her anlarında uyulması,
uygulanması gereken bir ölçü olarak görülmeli, benimsenmelidir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Elbette “mekân”dan çıkıp gitmek gibi, toplumdan da,
zamandan da, gündemden de, günübirlik “vizyon”dan da sıyrılmak bir “hicret”tir;
belki de çağımızdaki biricik “hicret” yöntemidir. Bu yüzden, İbrahim
âleyhisselamın “Ben Rabbime hicret ediyorum.” vurgusunun, belki de, her dem
yaşama geçirilmesi gerekmektedir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Biz buna, isterseniz, genel geçer kavramlarla
“vizyondan misyona hicret” diyelim. “Misyon”, bilindiği gibi, “görev”.. Ama
kapsayıcılığını göz önünde bulunduracak olursak, bunun “görev”e vücut veren
“inanç” anlamını da içerdiğini fark ederiz. Öyleyse, “vizyondan misyona
hicret”, dünyevîlikten müminliğe hicret demek oluyor. Ve, mümin olmanın gerekli
kıldığı, kimliğinize giydirdiği, kalbinize kazıdığı bir “misyon”a sahip
değilseniz, demek ki “vizyonunuz” da yoktur ve önünüze konulan başka vizyonlara
tutuklanmış olarak o vizyonu oluşturan “misyon”a teslimiyetten başkaca da bir
çıkar yolunuz kalmamış demektir. Mağlubiyet işte budur, bunu yaşamaktır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Arapların mümin olduklarını dile getirmeleri üzerine,
Kur’an-ı Kerim’de bir uyarıda bulunulur: “Hayır, siz teslim oldunuz, iman henüz
kalbinize yerleşmedi..” Evet, şartlara ve ortama göre davranmaktadırlar, ama
“iman” henüz kalplerine yerleşmemiştir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Salt vizyon peşinde olmak şartlara uyumlanmak/uyarlanmak
ve bu düzlemde “dahası”nı, fazlasını ele geçirmenin hesaplarını yapmak daha
uygun görünebilir, ama, işte bu o şartlara teslimiyet demektir. Deyim pek
yerinde görülmeyecek ama, Kur’an-ı Kerim‘in vurgusundan yola çıkarak olaya
açıklık getirmek için kullanacağız, o şartların “Müslüman”ı olmak demektir.
Onun mümini olmak ise, ancak misyonunu benimsemektir.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bizler Müslümanlar olarak, acıdır ama kabul edelim,
içinde yaşadığımız şartların önümüze koyduğu “vizyon”a olan bağımlılığımız dolayısıyla
o şartların ve vizyonların “Müslim”leri olmağa tutuklanmış durumdayız. Kendi
misyonumuzdan gafletimiz sürdükçe de, bu vizyonun misyonunu da özümsemek
tehlikesiyle karşı karşıya kalmaktan kurtulamayacağız. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Kendi vizyonumuza dönmek ise, ancak, misyon-vizyon
ilişkisinin bilinciyle Kur’an-ı Kerim’i açıp “Euzubesmele” ile okumağa
başlamakla mümkün. Dayanak edineceğimiz hükümler bulmak için değil de, ne
dediğini anlamak için okumak. Ve, üstelik bir “ümmî” olarak tekrar tekrar
okumak. Unutmayalım ki, Kur’an-ı Kerim’i okuyan kişi ile, ama “okuyan” kişi ile
Yüce Allah konuşuyordur ve Yüce Allah’ın konuştuğu kimsede de, elbette, hiç
kimselerin ulaşamayacağı bir “vizyon”, yepyeni bir vizyon da oluşacaktır. (Bu
konunun genişçe ele alındığı bir seminerimin metni yukarıda internet adresini
verdiğim sitemde “röportaj” bölümünde “Kur’an’ı Gündemimize Taşımak” başlığı
altında yer almaktadır.) </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Mümin olarak kalıcı ve gerçek bir çabayı başlatmanın
tek yolu da, tek yöntemi de, biricik yordamı da, işte, Kur’an-ı Kerim’le hemhal
olmaktır. O okundukça, hem sorunların çözümü, hem Müslümanca duruş için gerekli
ölçüler, hem Mümince değerlendirme yapma ölçütleri kalbe, evet kalbe yerleşecek
ve oradan beyne geçerek yaşamımızı şekillendirecektir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İster Müslüman olmanın diyelim, ister Mümin olmanın,
istersek yaşamı Müslümanca kurgulamanın diyelim, bunun biricik yolu Kur’an-ı
Kerim’e yönelmektir. Çünkü, O, takva sahipleri için hiçbir kuşku bulundurmayan
biricik yol göstericidir.. Yüce Allah’tan daha iyi, daha güzel ve daha güçlü
bir yol gösterici (vizyon açıcı) de yoktur. O, insanları “aydınlığa”
yönlendirir, Şeytan ise, “karanlığa”.. Doğruya, iyiye, güzele, kalıcı başarı ve
mutluluğa yönlendiren, evet, Yalnızca Yüce Allah’tır.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bunu fark edebilmek “galip” olma yolunda atılacak ilk
adımdır… </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Vesselâm… </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt;font-family:"Arial Black","sans-serif"'>●</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>*Zübeyir YETİK,</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>Nida Dergisi, </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>Kasım 2006; Sayı: 111</span></p>

</div>

</div>

</body>

</html>
�