<html>

<head>
<meta http-equiv=Content-Type content="text/html; charset=unicode">
<meta name=Generator content="Microsoft Word 12 (filtered)">
<style>
<!--
 /* Font Definitions */
 @font-face
	{font-family:"Cambria Math";
	panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;}
 /* Style Definitions */
 p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
	{margin:0cm;
	margin-bottom:.0001pt;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
p
	{margin-right:0cm;
	margin-left:0cm;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
.MsoChpDefault
	{font-size:10.0pt;}
@page Section1
	{size:595.3pt 841.9pt;
	margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;}
div.Section1
	{page:Section1;}
-->
</style>

</head>

<body lang=TR>

<div class=Section1>

<p class=MsoNormal align=center style='text-align:center;text-indent:35.45pt'><b><span
style='font-size:16.0pt'>NİHAT KUR’AN-I KERİM’İ ÇOKÇA OKURDU*</span></b></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Beykoz Belediyesinin düzenlediği Nihat Armağan’ı anma
toplantısına konuşmacı olarak katılmak üzere davet edildiğimde, düşündüm, ne
konuşacağım diye.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Baktım, lisenin ilk yıllarından itibaren birlikte yola
çıktığımız Akif İnan da yok, hakkında konuşma yapmak üzere çağrıldığım Nihat
Armağan gibi.. Kırk yılı aşkın bir süre bir davanın güdücüsü olmak için
çırpınan bu üçlüden geriye bir ben kalmışım.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bir geçmiş yılları, birlikte geçirdiğimiz yılları, bir
de şimdiyi, bu günleri düşündüm.. Acaba, onlar benden daha şanslı ve daha
sevgili idiler de, onun için mi bu benim –bu günlerde- yaşamak zorunda
kaldığımı yaşamadan, şahit olduklarımı görmeden göçüp gittiler?.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bilmiyorum.. Bunu bilmediğim gibi, orada neyi
konuşacağımı da bilemiyorum.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Yine, ilk gençlik günlerimizden başlayarak bu üçlünün
yaşadığı süreci mi, kimi anıları da sözlerimin arasına katarak, anlatacağım..
Yoksa, onların yokluğunun verdiği acıdan daha büyüğünü bana tattıran/yaşatan
bugünkü ahval-i perişanımızı dile getirip, başka bir şey yapamadığım için son
zamanlarda hep yaptığım gibi, feryad-ü figan eyleyip, tenhalarda döktüğüm
gözyaşlarımı konuşma kürsüsüne mi taşıyacağım?.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ne büyük ümitlerle çıkmıştık yola?.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Geleceğimize “hedef olarak” malı, mülkü, parayı, pulu,
makamı, mevkii, gücü, kuvveti, kudreti, rahatı, refahı, hatta mutluluk ve
huzuru oturtmamıştık.. Hep “davamız”ı konuşurduk; bu konuşmalar arasında hani
çocuklara hep sorulup durulan “büyüyünce ne olacaksın?” sorusuyla teğet geçecek
bir ifade bile yoktu.. Fikrimizde yoktu ki, zikrimizde olsun.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Çünkü, bizim ümitlerimiz “davamız”la ilgiliydi; bu
ümmetin geleceğiyle.. Yüce Allah’ın rızası için çırpınacak, bütün gücümüz ve
imkânımızla İslâm’a hizmet edecek ve Yüce Allah’ın dostlarının/ordusunun bu
doğrultudaki çabalarına biz de katılmış olarak, İslâm Güneşinin yeniden
doğuşuna tanık olacak, çağımızda oluşan sahabî örneği bir topluluğun üyeleri
olarak yaşayacaktık.. Bir “Ak Çağ”a erişmenin, en azından bu menzile gidiş
süreci içinde bulunmanın ümitleriydi, taşıdığımız.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Evet; horlandık, dışlandık, yoksul yaşadık, aç kaldık,
bin bir perişanlığı çektik, hapishanelerin kapısı hep önümüzde açık durdu ve
daha pek çok olumsuzluklar çevremizi kopkoyu karanlığıyla kuşatmağa devam etti,
ama, biz, ne yıldık, ne durduk, ne duraksadık, ne de umutsuzluğa kapıldık.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Yol almadık değil; aldık.. İçimize ferahlık veren,
gönlümüze su serpen bir güzel gelişmeler de yaşadık.. Talip olmadığımız için
pay devşirmemekle birlikte kardeşlerimizin düşünsel, ekonomik, sosyal, siyasal
alanlarda etkin ve yetkin konumlara gelmeleriyle şad olduk; ümitlerimizi daha
bir çoğalttık… </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ama; çoğaltmak istediğimiz için, çoğalmasına manen
ihtiyaç duyduğumuz için çoğalttık.. Dünya ve dünyalığın kardeşlerimizden
-büyükçe- bir bölümüne temenna çakması, yüz vermesi, kendini teslim etmesi
süreci boyunca zaman zaman karamsarlığa düşmekle birlikte, “insandır, olur/bu
da geçer”, bu sarhoşluktan da kurtuluruz elbet diyerek, ümitlerimizi beslemeği,
hatta geliştirmek için gerekçeler üretmeği de sürdürdük.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Üstat Necip Fazıl’ın “buzdağını üfleye üfleye erittik,
ama, bu defa ortaya kocaman bir bataklık çıktı” benzetmesinin çok daha
ilerisinde ortamımızın kocaman bir kanalizasyon çukuruna dönüşmesi karşısında
bile, evet, yılmadık.. Kazuratın üzerimize sıçramayacağı uzaklıklarda durarak,
yine, yürümeğe ve yürüyüşü desteklemeğe çalıştık.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Pazarda geçer akça olmağa başlayan “davamız”ın “madde
aleminde ve mana aleminde” gerçekleştirilen organizasyonlarla iyiden iyiye
“pazar malı” haline dönüştürülüp, “rant kapısı” haline getirilmesine tanık
oldukça, elbette, yaralandık, üzüldük, bizar olduk; ama, yine ümitvar kaldık..
Bu işlerin faillerinden kimine sırt döndük, kimisiyle didiştik, kimileriyle
açık açık atıştık, ama yine de ümitliydik.. Bu çırpınmamız da, gerçekte, böyle
bir ümidin kanıtı değil miydi?.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ümidimiz sürüyordu, çünkü, inanıyorduk ki, bu
toprağın, bu kökün, bu suyun yetiştirdiği, bu memenin emzirdiği kimseler, dönüp
dolaşacak, aslına rücu edecekti.. Bilemediniz, uç noktaya gelindiğinde, halk
deyimiyle “taş taşa geldiğinde” gerçek saflarında yer alacaklardı… </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Öyleyse, bu geçici bir süreçti, bir nekahat dönemiydi;
iyileşmeye, sağalmaya yaklaşıldıkça tüm bu olumsuz arazlar ortadan kalkacaktı..
</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Müslümanlar yeniden, olması gerektiği üzere, izzet
sahibi, şevket sahibi, himmet sahibi, rahmet sahibi ve haşyet sahibi kimseler
olarak, Efendimiz âleyhissâlatvesselama yakışır bir ümmet bilinciyle yeryüzü
halifeliği görev ve sorumluğunu üstleneceklerdi… </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İşte, bu yerlerdeyken önce Akif gitti, sonra da
Nihat.. Bu yerdeyken, gönüllerinde ümit kuşu pır pır kanat çırparken gittiler..
</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ben ise, işte –elbette Yüce Allah’tan ümit
kesmeksizin- horlamanın karikatürlere kadar döküldüğü bu feryad-ü figan, bu
gözyaşı dönemine kaldım.. “İşte geldik, geliyoruz” nağmelerine alışkın dilimin
“derdim çoktur, hangisine yanayım” türküsüne tutuklandığı bir döneme.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu şartlar içinde Nihat’ı anma gününde ne
konuşabilirim, neleri dile getirmeliyim? </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Nihat’ı mı, kendi iç bünyemizdeki ahval-i perişanımızı
mı, yeryüzünde itildiğimiz zilleti mi, bunları dile getirici özlem, eleştiri ve
öfkeyi mi; yoksa, bildiğim kadarıyla -ümitlerimi de diri tutan- kurtuluşu
işaret edecek bir söylemi mi?.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Evet; kürsüden, -ama üç, ama üçyüz, ama üçbin kişilik
olan- topluluğa şunları söylemeliyim: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Kardeşlerim, </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Allah rızası için.. Günlük hayatınızdaki konuşmaları
yeniden düzenleyiniz.. Evde, sokakta, çarşıda, işyerinde, kahvede, lokalde,
dernekte, vakıfta –ve özellikle partide- üçünüzün beşinizin bir araya geldiği
her yerde, evet Allah rızası için, n’olur, futbolu, TV programlarını, evliya
menkıbelerini, “efendiniz”in kerametlerini, partileri, liderleri, siyaseti,
ticareti, ülkenin ekonomik durumunu, dış politika sorunlarını, şu veya bu
cemaatı ve tarikatı, komplo teorilerini; dahası: Nijerya’yı, Irak’ı,
Afganistan’ı, Filistin’i, İran’ı, haliyle AB, ABD, Rusya, Çin ve bilmem daha
nereleri ve kimleri konuşmayınız.. Bu alanlarda söyleyip durduğunuz aynı
şeyleri biteviye tekrarı terk ediniz.. Kur’an-ı Kerim’i, Efendimiz âleyhissalâtvesselamı
–hem de günümüzle ilişkilendirmeden- konuşabileceğiniz yeni bir tarz edininiz..
</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu iklimi yakalayabilmek için de, evet, tekrar
pahasına da olsa Efendimiz âleyhissalâtvesselâmın hayatına ait kitaplara
dönünüz, zamanınızın bir bölümünü buna ayırınız.. Daha önemlisi, Kur’an-ı
Kerim’le daha tanışık ve kaynaşık olmak için, O’nu bu güne dek günde bir sayfa
okuyor idiniz ise, on sayfaya, on sayfa okuyordunuz ise -en azından- bir cüze
çıkarınız.. Günde bir saatinizi buna ayırınız.. Mealler ve tefsirlerle
yetinmeyip, mutlaka Yüce Kitap’ın kendisini, orijinal metnini okuyunuz… </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Unutmayınız, anlamlar/bilgi/eşyanın isimleri –Atamız
Âdem âleyhisselama öğretilmiş olmakla- bizlerin kalbine -diyelim ki, dosyalar
halinde- yerleştirilmiştir; “sözsüz/sessiz anlamlar” halinde.. Orada, hayata
geçirilmek üzere çözümlenmesini beklemektedir. Bir tür kodlanmış olarak..
Kur’an-ı Kerim, işte, bunları çözümleyici anahtardır; ses ve söz dizelerinden
oluşmuş bir anahtar.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>O’nu okudukça, o dili bilsek de bilmesek de, bir
anahtar olarak kalbimizdeki anlamları çözecek, onların benliğimize
nakşolmasını, kişiliğimizi oluşturmasını, her seferinde biraz daha fazla
Müslüman bir yapı edinmemizi, haliyle de bunu hayatımıza yansıtmamızı
sağlayacaktır. Bu, O Kitab’ın “Allah’ın Kelâmı” olmasının doğal bir sonucudur. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Efendimiz âleyhissalâtvesselamın “Yüce Allah sevdiği
kulunu Kur’an-ı Kerim’de fakıyh kılar” anlamındaki buyruğundaki “fakıyh”
vurgusu, bunun delilidir. Alim kılar değil de, fakıyh kılar.. Alim, bilicidir;
fakıyh ise kavrayıcı.. Beynimiz -dili bilmememiz durumunda- okuduğumuz Yüce
Kitab’ı anlamasa/bilmese/öğrenmese bile, kalbimiz onun bütün anlamlarını
kavrar, özümler ve özümser. Efendimiz Aleyhissalâtvesselâmın ahlakının Kur’an
olması gibi, bizim ahlâkımız da Kur’anlaşma yolunda bir gelişme gösterir. Yeter
ki, buna inanarak okuyalım.. Yüce Allah’ın Kelâmının kalbimiz tarafından
anlaşılabileceğini, kavranabileceğini, O Kelâm’ın kalbimize ağacağını ve oraya
yerleşeceğine inanarak.. Bilgilenerek malûmat füruşluk yapmak için değil de,
kavrayarak ona göre yaşamak için.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Evet, kardeşlerim, etraftan sizi çeken pek çok ses ve
sesleniş yükseliyor.. Karikatür, Filistin, Irak, Ülkenin hali, Müslümanların
ahval-i perişanı, karşıtlarımızın gücü ve azgınlığı, AB, ABD ve daha bilmem ne,
geçim derdi, çoluk çocuğun vikayesi ve daha nice seslenişler.. Bunlar, biliniz
ki, şeytanın hileleridir. Dikkatiniz dağılsın için Şeytan size bunları
öncelikli sorunlar ve konular olarak gösteriyor.. Dikkatinizi Kur’an-ı Kerim
üzerinde yoğunlaştırmamanız için birer hile.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bilmeliyiz ki, bu hile çemberinden, kuşatmasından
kurtulup Kur’an-ı Kerim’e dönersek, biz “biz” olacağımız için bütün dünya,
bütün olaylar bize göre biçimlenecektir.. Yüce Allah’ın “ahd”i budur; O,
ahdinde hulf etmez.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ve, Nihat, Kur’an-ı Kerim’i çokça okurdu.. Vesselâm… </span></p>

<p class=MsoNormal><span style='font-family:Symbol'>·</span>  <br>
<span style='font-size:9.0pt'>*Yazıdan da anlaşılacağı üzere Beykoz
Belediyesince 2006 Yılında Düzenlenen Nihat Armağan'ı Anma Gecesi için
tasarlanan bu konuşma, katılımda bulunan kalabalık dost topluluğunun
oluşturduğu duygusal ortam dolayısıyla, orada tam anlamıyla
gerçekleştirilememiş; ancak, bir gün sonra Üsküdar Belediyesince düzenlenen
Akif İnan'ı anma gecesinde aynı çerçevede bir konuşma olarak dinleyicilere
aktarılmıştır.</span></p>

</div>

</body>

</html>
�