<html>

<head>
<meta http-equiv=Content-Type content="text/html; charset=unicode">
<meta name=Generator content="Microsoft Word 12 (filtered)">
<style>
<!--
 /* Font Definitions */
 @font-face
	{font-family:"Cambria Math";
	panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;}
@font-face
	{font-family:"Arial Black";
	panose-1:2 11 10 4 2 1 2 2 2 4;}
 /* Style Definitions */
 p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
	{margin:0cm;
	margin-bottom:.0001pt;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
p
	{margin-right:0cm;
	margin-left:0cm;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
.MsoChpDefault
	{font-size:10.0pt;}
@page Section1
	{size:595.3pt 841.9pt;
	margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;}
div.Section1
	{page:Section1;}
-->
</style>

</head>

<body lang=TR>

<div class=Section1>

<p class=MsoNormal align=center style='text-align:center;text-indent:35.45pt'><b><span
style='font-size:16.0pt'>SAYGI ÖZGÜR İNSANADIR*</span></b></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Kölelik bir yazgı ya da insan yaratılışıyla bağdaşır
bir konum mudur diye bir sorgulama yapmak istediğimizde, eğer konuyu gerçek
insana gerçek bir perspektiften bakarak irdeliyorsak, yani gerçekliğin
haberleri bağlamında bir çıkarsamada bulunmak istiyorsak, tam tersi bir olguyla
karşılaşırız: İnsan yaratılışı bağlamında “özgür” bir kimliktir ve bu özgürlüğü
ona Yüce Yaratıcı tarafından bağışlanmış olan bir iradenin, irade kullanımının,
inisiyatif sahibi oluşunun bir sonucudur. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Gerçekten de, ister insan, ister insan bağlamlı irade,
isterse aynı bağlantılar içinde özgürlük konularında olsun Kur’an-ı Kerim’e başvurduğumuzda,
Âdem âleyhisselamın, daha başka bir deyişle “Yeryüzünde halife olsun” için
yaratılmış olanın yaratılışı ile ilgili haberlerde her üç kavrama ilişkin olguları
bir arada görürüz. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Hepimizin çok iyi bildiği ayet-i kerime meallerini
alıntılamaksızın ve ayrıntıya da girmeksizin olayı aktarmak istediğimizde de
aynı haberin iki ayrı varyantının bulunduğunu anımsarız. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Birinde, Atamız Âdem âleyhisselama eşyanın isimlerinin
öğretildiği, Atamızın bu isimleri dile getirmesinden sonra meleklerin kendisi
için secdeye çağrıldığı belirtilir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Diğerinde ise, birkaç ayet grubunda değinildiği üzere,
secde buyruğu ve olayı Atamız Âdem âleyhisselama “ruh” üflendikten sonra
gerçekleşir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Hemen belirtelim ki, bunlara bakılarak gündeme
getirilmesi mümkün olan “acaba, ruh üflenmesi mi önceydi, isimlerin öğretilmesi
mi” ya da “secde buyruğu, acaba, isimlerin öğretilmiş olmasından ötürü mü,
yoksa ruh üflenmesi dolayısıyla mı” türünden soruların burada yeri yoktur.
“Yoktur” diyoruz, çünkü böyle bir sual, ancak felsefî “ruh” anlayış ve
inanışının bakış açısı esas alındığında gündeme gelebilir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu yüzden bu bakış açısını bir yana bırakıp, olaya
Kur’an-ı Kerim’in aydınlığında yaklaşımda bulunursak, “ruh”un “Yüce Allah’ın
emrinden” olduğunu; bir “şey”in adı olarak değil de emir, söz, buyruk gibi bir
olguyu ifade ettiğini görürüz. Nitekim pek çok ayet-i kerimede de “ruh”,
“vahiy”in anlamdaşı olarak kullanılmıştır. Tabii, Cebrail Âleyhisselâm (zayıf
sayılan kimi rivayetlere göre ise, “Ruh” adlı bir büyük beşinci Melek) ile
ilgili olarak Kitap’ta özel isim formunda geçen “Ruh”, “Ruh-ul Emin”, “Ruh-ul
Kudüs” isimleri, bu yaptığımız vurgu çerçevesinin dışındadır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Demek ki, “ruh”u kendi aslî anlam çerçevesi içinde
aldığımızda, bir emir, bir iş, bir buyruk, bir söz, bir vahiy olması
itibariyle, “ruh”un üflenmesi ile “eşyanın isimlerinin öğretilmesi” ve Atamız
Âdem âleyhisselamın bu isimleri söylemesi aynı olayın iki ayrı yüzü ya da iki
farklı ifadesi olmaktadır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Kaldı ki, bizim konumuz bakımından burada üzerinde
asıl durmak istediğimiz husus, “ruh”un nidüğü değil, “secde” buyruğu dolayımlı
gelişmelerdir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Kimi rivayetlerde “cann” kelimesinin bilinmeyen/görülmeyen/gizli
tüm varlıkları kapsadığı, dolayısıyla hem meleklerin hem de bizim günlük söyleyişimizle
cinlerin bu kavramın belirttiği âlem içinde sayılması gerektiği, bu sebeple de
İblis’in melâikeden olduğu gibi bir yorum-vurgunun yapılmış olmasına karşın,
Efendimiz âleyhissalâtvesselamdan gelen “Meleklerin nurdan, cinlerin ateşten
yaratılmış olduğu..” haberine ve üstelik Kitap’ta hem İblis’in cinlerden olduğunun,
hem de onun ve cinlerin ateşten yaratılmış bulunduğunun bildirilmiş olmasına
dayanarak, melek ve cin ayırımının konumuz bakımından önemine dikkatleri
çekerek yazmağı sürdüreceğiz. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ve bu arada, “İblis’in meleklerden olduğu..”
şeklindeki yaygın sayılabilecek söylentinin de aslında Şeytanın şeytanî
oyununun bir ürünü olduğu kanısında olduğumuzu da söylemeden geçemeyeceğiz. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Her ne ise, biz konumuza dönelim: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Evet; Yüce Allah tarafından Atamız Âdem âleyhisselama
“secde” edilmesi buyrulur. Melekler bu buyruğa uyarken, İblis secdeden kaçınır.
Öne sürdüğü gerekçe ise, kendisinin ateşten yaratılmış olması dolayısıyla
topraktan yaratılandan daha üstün konumda bulunduğudur. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İşte burada bir noktaya dikkatle bakmamız gerekiyor.
İblis, secdeden kaçınıyor; yani kaçınabiliyor. Bu, bir irade sergilemesidir.
Bilindiği üzere, masumiyet sahibi olan ve tümünü de selamla andığımız melekler
için bu sıfatlarının sonucu gerçekleşen sorumsuzlukları bağlamında “irade” söz
konusu değildir. Oysa İblis, işte yanlış yönde bir irade kullanımında
bulunmuştur. Bu tutum, topraktan yaratılmış olan insandan önce ve de ateşten
yaratılmış bulunan cinlerin irade sahibi olduklarının göstergesidir. İnsanların
bir bölümü gibi cinlerin de cehenneme gönderilecekleri, hatta bu kesimin
cehennem için yaratılmış bulundukları haberleri de bu “irade varlığı”nın bir
başka kanıtıdır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ve, İblis’in Yüce Buyruğa isyanı dolayısıyla
lanetlenmiş olmasını bir yana tutarak baktığımızda, şeytanın insan ile
düşmanlığının ve kavgasının da burada başlamış olduğunu söyleyebiliriz. Evet;
toprak ve ateşten yaratılma farkını öne çıkaran İblis’in “secde”ye layık görülen
insana yönelik duyduğu haset de, çekemezlik de elbette bu düşmanlıkta pay
sahibidir. Ama, bu olayda bir de “irade sahibi iken” yine irade sahibi kılınan
ikinci bir varlıkla karşılaşma durumunun İblis için başat bir tahrik unsuru
olduğunu düşündürücü bir görünüm vardır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu görünümü biraz daha yakınlaştırmağı deneyerek devam
edelim: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Yüce Allah, Yeryüzü için bir halife yaratacağını beyan
ediyor. Halifelik kimi yetki kullanımını gerektireceği ve bunun da ancak irade
sahibi kılınmakla mümkün olacağı açıktır. Demek ki, yaratılanın, yaratılmakta
olanın “irade” sahibi olduğu yolunda bir kavrayış melekler gibi İblis’te de
oluşmuştur. Ve, o güne dek diyelim, irade sahibi olmayan meleklerin yanı
başında irade sahibi oluşuyla deyim yerinde ise onlara bir tür “fark atan”
İblis, Yeryüzü için “halife”nin yaratılma sürecinde bu ayrıcalığını yitirmiş,
kendisi gibi irade sahibi yeni bir yaratığın ortaya çıkışının isyanına
kapılmıştır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Üstelik bu yaratılana secde edilmesi buyrulmuştur. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bir zaman öncesine dek benim de kanım, meleklerin
secdesinin Atamız Âdem âleyhisselama “eşyanın isimlerinin öğretilmesi”
dolayımlı olduğu doğrultusundaydı. Ama görüyoruz ki, melekler de Yüce Allah’ın
kendilerine bildirmiş olduğu şeyleri bilmektedirler. Atamız Âdem âleyhisselam
gibi onlar da, aynı bağlamda olmasa da, belli bir bilginin sahibidirler. Ola ki
İblis için de bu durum vardır. Elbette, doğrusunu Yüce Allah bilir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu durumda olaya bu açıdan baktığımızda “secde”nin
“irade sahibi halife”ye olduğunu söylememiz mümkündür. Böyle bir yargıda
bulunduğumuzda, bu defa, yeni bir soruyla karşılaşırız: Secde, irade sahibi
varlığa ise ve İblis’in de iradesi olduğuna göre ona niçin secde edilmemiştir? </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu sorunun yanıtına zemin oluşturmak için, İblis’in
iradesinin gündeme geldiği, gözlemlendiği üç aşamaya değinmemiz gerekecek: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Birincisi, değinmiştik, secdeden kaçınması.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu aşamada tam bir irade vardır ve İblis, bu tam
iradesini, özgür iradesini Yüce Allah’a isyan doğrultusunda kullanmış,
dolayısıyla da, işte, kovulmuşlardan olmuş; bu durumu onun iradesinin
kısıtlanmasına da yol açmıştır. Ondaki irade, “tek yönde kullanılabilecek bir
irade”ye dönüşmüştür. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İkincisi, ki orada Şeytan kimliği ile görürüz, Atamız
Âdem ile Havva Annemize (onlara selâm olsun) cennette bulundukları sırada
önerilerde bulunarak onların yitiğine yol açması.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Üçüncüsü ise, bu olaydan sonra, kovulmuş ve
aşağılanmış olma durumundayken “mühlet” isteğinde bulunması. Ve üstelik bu
talebini insanları saptırmak için iletmesi… </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Dikkat edilirse, her üçünde de İblis’in iradesi tek yönlüdür;
olumsuza dönük bir iradedir; dolayısıyla da tam olmayan, kısıtlı bir iradedir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Olayı bütünleştirmek için değinmemiz gereken “insanın
iradesi”ne, Atamız Âdem âleyhisselamın iradesine baktığımızda ise gördüğümüz
şudur: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bir: “Sen ve eşin cennette oturun” buyruğu karşısında
itaat.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Evet, buna irade kullanımının yokluğu gözüyle
bakabileceğimiz gibi, davranışı, iradenin olumlu yönde kullanımı olarak da
yorumlayabiliriz. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İki: “Yasak ağaç”tan yenilmesi olayı ise, iradenin
olumsuz yönde işlevlenmesi.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Burada dikkat edilmesi gereken bir husus da, Yüce
Allah’ın buyruğuna aykırı davranma bağlamında İblis ile Atamız Âdem âleyhisselamın
tutumları arasındaki farktır: İblis, secde buyruğunu yerine getirmiyorken
doğrudan doğruya kendi iradesiyle hareket etmiştir; kendisinin dışındaki bir
etkiye maruz değildir. Atamız Âdem âleyhisselam ve eşi ise, Yasak Ağaca el
atarken, şeytanın iğvalarının güdümü altındadırlar. Üstelik onlar, yapılan “yemin”e
güvenerek aldanmış durumda bu eylemi geçekleştirmişlerdir. Bu yüzdendir ki,
İblis’in tutumu doğrudan doğruya bir “isyan” iken, Atamız Âdem âleyhisselam ile
Havva Annemizin davranışları birer “günah”tan ibarettir. Davranışlarının dış
görünüşünde bir benzerlik bulunmakla birlikte, bu iki “buyruğa uymama” tutumu
arasında işte böylesine büyük bir fark vardır. Bu, aynı zamanda İblis ile Âdem,
bir başka deyişle Şeytan ile İnsan arasındaki farkın da ölçütüdür. Bu önemli farka
böylece değindikten sonra, kaldığımız yerden devam edelim… </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Üç: “Biz nefsimize zulmettik” niyazıyla Atamız Âdem âleyhisselâm
ile eşinin Yüce Allah’a yönelişleri, aynı iradenin olumlu kullanımı.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Dört: Yüce Allah tarafından tövbe için verilen
kelimelerle aklanma dileği de yine olumlu bir açılım.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ve, Yeryüzüne indirilme buyruğu sırasında “size yol
göstericiler gelecek” haberiyle birlikte onlara uyup uymama ile ilgili
sonuçların bildirilmesi ise, bu iradenin iki yönlü olduğunun, hem olumlu ve hem
de olumsuz olarak kullanılabileceğinin işareti. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Şimdi, bir toparlama yaparak, “eğer secde irade
dolayımlı ise, her ikisinin de irade sahibi olmalarına karşın, niçin İblis’e
secde edilmemişken, Âdem âleyhisselama secde edilmiştir” sorusunun yanıtı için
oluşmuş bulunan zeminimizi okuyabiliriz. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Şöyle: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Tümünü de selâmla andığımız meleklerin iradesi yoktur.
</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İblis’in iradesi var, ama tek yönlüdür. Burada tam
tamına bir irade demekte bile zorlanabileceğimiz bir durum vardır. O, iradesini
hep olumsuz yönde kullanmak zorundadır ve ilk isyanının sonucu olan bu tür bir
irade kullanımı sebebiyle cehennemlik olacaktır. Demek ki, irade sahibi
olmasına karşın, bu özgür bir irade değildir; iradesini kullanmada özgürlüğü
yoktur. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İnsanın ise, irade kullanımında tam bir özgürlüğü
vardır; o, özgür bir iradenin sahibidir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Yüce Allah, kendi zatına ait olan kemal hâlindeki
iradeyi, yalnızca insana ve üstelik kâmil haliyle, ancak çevre/çerçeve ve
kudret sınırlamasıyla bağışlamıştır; yönünü belirleyerek değil. Bu özgür irade
sahibi olmaklık, kendi boyutumuz için konuşuyoruz; insandan başkaca hiç bir
yaratığa verilmemiş olan, insana mahsus ve insana has bir üstünlüktür. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İşte, “secde” bu büyük ve eşsiz bağış dolayısıyladır.
İnsanı yaratıkların birçoğundan, kimi görüşlere göre selâmla andığımız dört
Büyük Melek dışındaki tüm yaratıklardan üstün kılan bir bağış. Bu, aynı
zamanda, yerin göğün, dağın taşın üstlenemediği “emanet”i üstlenmenin de alt
yapısıdır. Gökler, yer ve bunların arasındakileri insana musahhar kılıcı, boyun
eğdirici bağış ve hatta olabilir ki bu kadarıyla sınırlı bir üstünlük. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Hayır, hemen eklemeliyim: Kur’an-ı Kerim insanın
üstünlüğü bağlamında “yaratılmışların çoğundan” ifadesini kullanır; yani, insan
en üstün yaratık değildir. O ortalıkta dolaşıp duran “eşref-i mahlûkat” savı,
gerçekte, “insan-ı kâmil” söyleminde olduğu gibi insanın tanrılaşma yeteneğinde
olduğu ve kimi yöntemlerle tanrılaşacağı inancına sahip bulunanların öne
sürdükleri bir şeydir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Her ne ise, fazlaca dağılmadan biz yine konumuza
dönelim: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bir başka cihetten, “secde” buyruğunun insanın
“eşyanın isimleri” ile ilgili bilgilendirilmesi dolayısıyla olduğu cihetinden
bakacak olduğumuzda da yine “irade”nin öne çıktığını görürüz. “Eşyanın
isimlerinin öğretilmesi”; Yeryüzü Halifesinin oradaki yaşamı için donatılması,
yetkilendirilmesi demektir. Bu donanım ve yetki de, işte, ancak irade ile
işlevleşebilecektir. Nitekim Yeryüzüne indirilme aşamasında gönderilecek yol
göstericilere uyulup uyulmamasının doğuracağı sonuçların vurgulanması da, uyup
uymama konusunda özgür bırakılmışlığın göstergesidir; irade sahibi olmaklığın
ve irade kullanımında özgür oluşun. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Buraya kadar izlediklerimizden anlıyoruz ki, insan
özgür bir iradenin sahibidir. Yaratılış penceresinden bakıldığında, adeta,
insan olmak ile özgür bir iradenin sahibi bulunmak birbirlerinin tamamlayıcısı
ögeler gibidir. Biri yoksa diğerinin varlığından söz etmek mümkün değildir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İnsan olarak bizler var olduğumuza, bu varlığımız,
yani insan olduğumuz yine İlâhî Haber ile sabit bulunduğuna göre, demek ki,
bizlerin bir özgür iradesi, haliyle de özgür bir yapımız vardır. Özgürlüğümüz
yapımızın, yaratılışımızın, insan oluşumuzun ayrılmaz bir yanıdır. Ama buna
karşın, işte insanlık yaşamı boyunca bir de köleler ve kurumlaşmış bir kölelik
olgusu vardır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Anlaşılan o ki, gerçekte var olan bir şey, nasılsa,
yok olmuş; irade özgürlüğüne sahip oluşu dolayısıyla tam tamına “özgür” bir
varlık olan insanın boynuna “kölelik” halkası geçmiş, ayağına prangalar
vurulmuştur. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Peki, bu nasıl olmuştur diye gerek tarihsel, gerekse
güncel bir bakışla etrafımıza bakındığımızda/baktığımızda bu doğrultuda işlev
veren bir kurum, daha doğrusu kurumlaşmış bir öğreti ile karşılaşırız. Bâtınîlik
öğretisi… Üstelik insanın özgürleşmesi bir yana, tanrılaşacağı savını ileri
sürerek insanların iradelerini ketmeden; onları iradelerinden soyutlama yoluyla
köleliğe hazırlayan bir öğreti… </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu öğretinin insanları köleleştirme yolunda
gerçekleştirdiği işlevi bir süreç halinde izlemek istediğimizde, kimi
zamanlardaki belirli gelişmeleri aktarma imkânımız bulunmakla birlikte, itiraf
etmemiz gerekir ki, olayın nasıl başladığını belirleme bağlamında ancak birkaç
olayı o da bir tür veri gibi değerlendirebilecek durumdayız. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu bağlamda, Habil ve Kabil olayını bir “ilk” olarak
alabiliriz.. Kabil tarafından Habil’in iradesinin baskılandığına, baskı altına
alınmak istendiğine tanık oluruz, çünkü. İki kardeşin karşılıklı konuşmalarını
aktaran Kur’an-ı Kerim haberlerini hepimiz biliyoruz. Bir tarafın tehditleri,
diğer tarafın Yüce Allah’a sığınarak tehditlere boyun eğmemesi vardır. Bu, bir
kimsenin karşısındakini kendi iradesine boyun eğmeğe, yani karşıdakinin iradesini
ortadan kaldırmağa yönelik bir tutum; bu tutumun insanlık yaşamındaki ilk ve
üstelik bir cinayetle sonuçlanmış olan örneğidir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu olayda bir diğerinin iradesine boyun eğdirmek için
cinayet işleme eylemi kadar dikkat edilmesi gereken bir başka yan daha vardır
ve o da iradeyi boyunduruğa alma, iradeye el koyma sürecinde “Kutsal”ı kullanma
yolunda da bir girişimde bulunulmuş olunmasıdır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bilindiği gibi bize ulaşan haber, yalnızca iki
kardeşin kurban sunduğu ve bunlardan birinin kabul edildiği merkezindedir.
Ancak, Kabil’in Habil’e yönelik üstelemelerini göz önüne aldığımızda, “kurban
sunma” önerisinin, Habil’i kendine tabi kılıcı bir tutamak edinmek amacıyla,
Kabil tarafından ortaya atıldığını düşünmemiz için bir geçit bulmanın mümkün
olacağı kanısındayım. Burada Kabil, yaptığı çağrının kardeşi tarafından
benimsenmesini sağlamak üzere tehditle yetinmemiş; “kurban” önerisiyle
emellerine “Kutsal” olanı da alet etmek istemiştir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Başlangıç noktası olarak alabileceğimiz ikinci
olaydaki görüntü daha belirgindir. Bunu, Corci Zeydan’ın tarihinde yer alan
Kitabı Mukaddes’ten yapılmış bir alıntı ve buna dayandırılan yorumu aktararak
sunacağım. Corci Zeydan, Kitabı Mukaddeste geçen “Tanrı’nın oğulları yeryüzüne
inerek Âdem’in kızlarıyla evlendiler” ibaresini, “Şit âleyhisselamdan önce bazı
kimseler dağlara çekilerek ibadet ve riyazetle meşgul oluyor ve özellikle kadınlardan
uzak duruyorlardı. Bu zahidane tutumları sebebiyle de kendilerini ‘tanrının
oğulları’ diye tanıtıyor, öylece anılıyorlardı. Şit âleyhisselam onların
üzerine gitti, dinini tebliğ etti, onlar da dağdan ovaya inip evlendiler”
biçiminde bir yoruma bağlıyor. Kimi Müslüman rivayetçiler de, Kabil’in neslinin
dağlarda yaşadıklarını, Şit âleyhisselamın onlarla savaştığını aktarırlar.
Elimdeki Kitabı Mukaddes metninde bu olay, Tekvin Kitabı’nın 6’ncı Babının ilk
4 ayetinde aktarılmakla birlikte, burada “dağdan ovaya inme” vurgusu yoktur ve
olay, Nuh Tufanı öncesi zamanlarının bir haberi olarak iletilir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ola ki, Corci Zeydan’ın gördüğü metinde dağ ve ova söz
konusu edilmiştir; nitekim Daniken’in “Tanrıların Arabaları” başlıklı kitabında
aktardığı ibare de Corci Zeydan’ınki gibidir. Ve ola ki, Şit Âleyhisselâmın
tebliği ile salaha eren bu kimseler zaman içinde Tufan’a müstahak hale
geldiklerinden Kitabı Mukaddes’te bu haber Nuh Tufanı öncesi zamanlarının bir
olayı olarak anılmıştır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu olaylarda dikkatimizi çeken iki nokta vardır.
Birincisi, “Allah’ın oğulları” olma savının içerdiği insanın tanrılaşabileceği
inancı; ikincisi ise, bu “oğullar”da görülen kadınsız bir yaşama ilişkin
uygulama. Bunlar, aslında birbirlerinin tamamlayıcısı olgulardır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Kadından istiğna tutumu ile tanrılaşma inancının
birbirleriyle olan ilişkisini iki noktaya vurgu yaparak biraz daha
aydınlatabiliriz. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu vurgulardan ilki, Yeryüzündeki en geniş şemsiyeli
Bâtınî örgüt olan Kilise adamlarının “kadın”ı hayatlarından çıkarmış olmaları.
Ve, Yeryüzündeki en şerir gizli örgüt olan Tapınak Şövalyeleri’nin keza, aynı
tutum içinde bulunuşu. Siz bunlara, belki, daha başkalarını da ekleyebilirsiniz.
</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İkincisi ise, Efendimiz âleyhissalâtvesselamın “nikâh”
için “Elçilerin sünneti” vurgusunu yapmış olması.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Evet; nikâh ya da kadın, daha doğrusu eşli yaşam, insanın
tanrılaşacağı savındaki Bâtınî Öğretiler ile Yüce Allah’ın kullarına buranın ve
ötenin kurtuluş ve mutluluğu için yol gösteren Nebevî Öğretinin en başlıca
ayıraçlarından biridir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Çünkü yaratıklar ve haliyle insan “çift” olarak
yaratılmıştır. Buna riayet, yaratılmış olduğunu ve dolayısıyla da yaratıcısının
bulunduğunu, yani kulluğunu ikrardır. Nitekim Yüce Allah, Kitabında bu olguyu
“hamd” sebebi olarak anmıştır. Nikâhı terkte ise, basamaklandırılmış olarak
ilkin cinselliği hayatından çıkararak melekleşmek, ardından bir başınalığa
talip olarak “tek” olan tanrı gibi olmak, tanrılaşmak güdüsü vardır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Tanrılaşma amaçlı Bâtınî öğretilerin haberi bize kadar
ulaşmış olan bu en eski uygulamasına böylece değindikten sonra, artık, insanın
özgür iradesi, bu özgürlüğün yitirilmesiyle ortaya çıkan köleleşme yönündeki
dönüşümün Bâtınî öğretilerle olan ilişkisinin diğer verilerine geçebiliriz. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Şit ve Nuh âleyhisselamlardan, onların dönemlerinden
söz edilince, elbette, arada bir de İdris âleyhisselamın varlığını hatırlamak
gerekir. Rivayetler, İdris Âleyhisselâmın yoldan çıkmış olan Şit âleyhisselam
ümmeti ile savaştığını da aktarmaktadır. Öyle veya böyle olması ise, aslında
andığımız bu süreci değiştirmemektedir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İlk bakışta pek de gerekli gibi görünmeyen ve hatta
tam tamına da yerine oturmamış izlenimini veren bu ayrıntıyı, evet, izlediğimiz
süreçte yer alan ikinci basamağa zemin olsun diye aktarıyoruz. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Şöyle ki: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>1. Gördüğümüz üzere Atamız Âdem âleyhisselamın torunları
döneminde bir takım kimseler, başta evlilik ilişkisi olmak üzere birçok
mubahtan el çekip dağlara yerleşmiş, kimi yöntemlerle kendilerini kendilerince
geliştirerek “Allah’ın oğlu” olma düzeyini yakaladıkları inancına
kapılmışlardır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>2. Şit âleyhisselam onlara tebliğde bulunup, bu
sevdadan vazgeçmelerini sağlamıştır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>3. Ancak bir süre sonra, yeniden bir bozulma olmuş
olacak ki, İdris âleyhisselam da onlarla savaşmak zorunda kalmış; elbette bir
düzelme de olmuş ve fakat.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>4. Ve fakat onun da sonrasında bozulma ve sapma o
boyuta varmıştır ki, Tufan gibi bir toplu ve kökten temizlik gündeme girmiştir.
</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu, yaşanmış olan bir süreçtir. Ancak biz bu süreç
üzerine bir başka kurgulama yapıyor ve bu kurguyu da adı geçen ve kendilerini
selâmla andığımız iki Elçinin adına izafeten oluşturulmuş bulunan öğreti ve
uygulamalara, bu öğretileri sürdürenlerin varlığına dayanarak
gerçekleştiriyoruz. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bunlardan ilki, kendilerini Şit âleyhisselama nispet
eden ve varlığını halen Mısır’da bir tarikat, ama gizli bir tarikat olarak
sürdüren Şisî’lerin varlığı. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İkincisi ise, bütün mistik/Bâtınî şu ve bu özellikli
öğretilerin halen Hermetizm adı altında ya da ona iliştirilmiş olarak, İdris
âleyhisselama nispet edilmesi.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Kabil’in Habil’e yönelik irade özgürlüğünü ketmetmesi vurgusunu,
belki yalnızca bir “yorum” olarak değerlendirip, izlediğimiz süreç bağlamında hesap
dışı gibi görsek bile, Şisî’lerin ve Hermesçi’lerin, yani savlara dayalı
adlandırma ile İdrisî’lerin sahip bulundukları ve yaydıkları Bâtınî öğreti, iradelere
el konulma, köleleştirme sürecini o dönemlere dek götürmemiz için yeterli bir
kanıt durumundadır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bâtınîlerin kendilerini nispet ettikleri (selamla
andığımız) bu iki Elçi’den biri olan Şit Âleyhisselâmın adı Kur’an-ı Kerim’de
geçmez. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İdris âleyhisselamdan ise, bildiğiniz gibi, çok kısa
bir şekilde, ikisi birbirini izlemekte olan üç ayrı ayette söz edilir.
Bunlardan birinde o, hepsini de selâmla andığımız birkaç Elçi ile birlikte
“sabredenlerden” olarak anılır. Diğer yerde ise, ilk ayette doğru bir insan,
bir Elçi olduğu vurgulandıktan sonra, izleyen ayette “onu üstün bir makama
yücelttik” buyrulur. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu ifade, bir onurlandırma ibaresi olarak başkaca
Elçiler için de kullanılmış olmakla birlikte, Tevrat kayıtları onun gökyüzüne
çıkışını, üstelik betimleyerek, haber verir. Kur’an-ı Kerim’de yer alan bu
yüceltme/yükseltme ibaresi, olayı Tevrat’taki bilgilerin ışığında yorumlayan
kimilerince bir “miraç”, kimilerince de İsa âleyhisselam örneği “göğe alınma”
olarak yorumlanır. Tevrat, bu göğe yükselişin dönüşünden söz etmediği için de,
Müslümanlar arasında “İsa âleyhisselam gibi göğe çekilmiştir ve onun gibi halen
berhayattır, yaşamaktadır” rivayeti daha ağırlık kazanır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ama bizim üzerinde duracağımız, bu yükseltilme
sırasında ona gökyüzünün tanıtıldığı ve gök cisimleri ile ilgili bilgilerin
verildiği yolundaki yorumlardır. İbrahim âleyhisselama göklerin ve yerin
melekûtunun gösterildiğine dair açık ayet bulunmasına karşın, İdris
Âleyhisselâm ile ilgili böyle bir haber yoktur. Üstelik Tevrat’ta aktarılanlar
da böyle bir yoruma açık değildir. Buna rağmen, İdris âleyhisselama gökyüzünün
melekûtunun gösterildiğine ilişkin rivayetler vardır. Konumuz bakımından önem
taşıyan bu yorumlamaların kaynağı nedir diye baktığımızda ise, pek çok
kimselerin Sabiî diye bildiği Harranîlerin aktardıklarıyla karşılaşırız. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Biliyorsunuz, Abbasî Hükümdarı Me’mun’dan sonra Abbasî
Saraylarına sızan bu insanlar, kendilerine ait birçok inancı Müslümanlar
arasında yaymışlardır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Onlar, İdris âleyhisselama indirilmiş olan kitabın
kendi ellerinde bulunduğu ve kendilerinin de onun ümmeti oldukları
iddiasındadırlar. Bunların Harran’daki gelişmiş gök bilimleri ve diğer
konularla ilgili bilgilerin bu kitapta bulunduğuna ve bu bilgilerin İdris
âleyhisselamın göğe yükseltilmesi sırasında kendisine verildiğine dair savları,
işte, andığımız bu yorumlara yol açmıştır. Hermes ile İdris âleyhisselamın ayrı
kimlikler olmaları ihtimaline karşın bu ikisini özdeşleştirenler de, ola ki,
yine bu kimselerdir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Peki, nedir bu Harranîlerin savları?... Ayrıntıyı bir
yana bırakıp, üç can alıcı özelliğe dikkat çekeceğiz. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>1. Gökcisimlerine tapınırlar/taparlar. Çünkü
gökyüzünde insanlığın kurtuluş için ihtiyaç duyduğu düzenleme vardır ve bu
düzenlemenin unsurları işte bu gök cisimleridir. Ayrıntıya girmeksizin hemen
belirtelim ki, insanları sınıflandırma ve bir bölümünü de köle kılma
uygulaması, onların bu inançlarının bir uzantısıdır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>2. Sahip bulundukları inancın köklerinin ta ilk insana
dek uzandığını öne sürerler. Onlara göre, ilk insan yeryüzüne indirildikten
sonra Işık Elçisi gelip, ona mutlak hakikatin bilgisi vermiş ve bu bilgi
nesilden nesle aktarıla gelmiştir. İdris yahut onların söyleyişiyle Hermes, bu
aktarım sürecinde, daha bir iki kişi ile birlikte, baş öğretici durumundadır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>3. Bu bilgi, yaratılışı sırasında ruhu bedenine tutsak
düşmüş olan insanın ruhunu bu tutsaklıktan kurtarmasını sağlayıcı çok özel bir
bilgidir. Ve bu bilgiyi edinerek kurtuluşa erebilmek için, bilgiyi aktaracak
olanlara tam ve kesin bir teslimiyetle teslim olmak gereği iradesini terk
zorunluluğu vardır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Konumuzu sürdürebilmemiz için, burada, az bir ayrıntı
daha vermek durumundayız: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Denilir ki, yaratılışı sürecinde insanın bedeni
yeryüzünden alınan toprakla şekillendirildi. (Burada pek çok varyantlar var,
onlara girmeden ana yolu izliyoruz). Sonra Yaratıcı ona kendi ruhundan üfledi.
Şu var ki, üflenen tanrısal ruhun insanı yükseltmesi gerekirken, aksi bir
gelişmeyle beden ruhu tutsaklaştırdı ve böylece indirgenen insan tanrısallığından
yoksun kaldı. İnsanın görevi ya da hedefi ruhunu bu tutsaklıktan kurtarıp, onu
yeniden tanrıya ulaştırmak; böylece tanrıyla birleşerek, bütünleşerek
tanrılaşmaktır. İşte, Işık Elçisi bunun sırlarını ilk insana vermiştir.
İnsanlar bir öndere teslimiyet içinde bu doğrultuda bir çaba içine
girdiklerindedir ki ruhlarını arındırıp tanrıyla birleşerek kurtuluşa erecek;
bundan uzak duracak olurlarsa, evrenin keşmekeşliği içinde fırtınalar arasında
sonsuza dek acı çekeceklerdir. Tabii, bu son vurguladığımız noktada da, söz
gelimi Hinduizm’de olduğu gibi ruhların ta Nirvana’ya erişinceye dek pek çok
kez dünyaya gelip gideceği türünden, başkaca pek çok varyantlar var. Ama, ana
hat böyle.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu ayrıntıyı aktarmağa, “denilir ki” diye başlamıştık.
Peki, kimler tarafından denilir? Elbette, Harranîler tarafından.. Ama onlarla
birlikte Kadim Mısır Dinleri, Kadim Kelt Dinleri, Kadim Kızılderili dinleri,
Şamanizm şemsiyesi altında yer alan dinler, Mani Dini, Mecusilik, haliyle
Zerdüştlük, günümüzde de Hinduizm çatısı altında değerlendirebileceğimiz dinler
ve de adına ister Hermetizm, ister Gnostizm, ister Bâtınîlik, ister şu ya da bu
deyiniz tüm sırrî/mistik inançlar. Bunların arasındaki Harranîler ise, bizim düşünce
ya da inanışlar tarihimiz bakımından bir dönüm noktası.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Peki, bunların bu söylencelerinde bir hakikat payı,
hakikatten bir pay yok mudur? </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Hem vardır, hem yoktur. Çünkü bunlar doğru bilgiler,
doğru haberler üzerine kurgulanmış olmakla birlikte belli amaçlara yönelik
çarpıtılmış yorumlar olarak bu söylemlerde yer almaktadır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bir çıkma daha yapıp, yazımıza sonra devam edeceğiz: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İlk Cennet’te Şeytanın “yemin”i kullanmasından ya da
Yeryüzü için söyleyecek olursak, Kabil’in çağrısını kardeşine kabul ettirmek
için kurban adamayı önermesinden bu yana hep gözlemlediğimiz bir tutum vardır.
Birileri, doğruları, doğru şeyleri kendi emellerine alet edici biçimde
çarpıtarak kullanmaktadırlar. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Yukarıda adlarını sıraladığımız, aslında sıralama
ihtiyacı bile duymaksızın Bâtınîlik başlığı altında tanımlayabileceğimiz,
Gelenek adını verdikleri bir söylemin bağlısı bulunan bu kimseler, hep ve her
zaman, tümünü de selâmla andığımız Elçilerin getirdiklerini kendi inançları
doğrultusunda çarpıtarak kullanmışlardır. Nebevî Öğretiye ait esasları ve
kavramları alıp, içini boşaltmış, sonra bu kabın içine kendi inançlarını
doldurup pazara sürmüşlerdir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İşte, söylemin Kur’an-ı Kerim’deki yaratılışla ilgili
haberlerle örtüşme içinde imiş gibi görünmesi de bu yüzdendir. Çünkü, bu bilgi
ilk Nebiden bu yana ve hepsi eliyle insanlığa ulaşmış olan bir haberdir ve bu
haber de, aynı surette Gelenek tarafından kendi emellerine uygun bir biçimde
çarpıtılarak yorumlanmış, öğretileri arasına katılmıştır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>“Ruh” kavramının anlam çarpıtılmasına uğratılmasıyla
gerçekleştirilen bu öğretinin inananları, Yüce Yaratıcıya “küllî” etiketli bir
“ruh” izafe ediyorlar. Bu tanrısal “öz”ün, “öz”ü özellikle vurguluyoruz, bir
cüzü, bir kısmı, insana üfleniyor ve böylece insan “cüzî ruh” sahibi oluyor.
Ama ruh bedene tutuklanarak alçalıyor. Onu bundan kurtarmak ise, kurtarıcı
sırrı Işık Elçisinden almış olup da, nesilden nesle aktaran öğretmenlerin,
mürşitlerin yetki alanı içine giriyor. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ruhla ilgili Kur’anî haberlere yazımızın baş
taraflarında değindiğimiz için, burada sadece, bir emir, bir iş, bir yetki, bir
söz, bir buyruk, bir vahiy olan bu kavramı Bâtınî inançlıların “şey” olarak
almak suretiyle yaptıkları çarpıtmaya, anlam saptırmasına vurgu yapmakla
yetineceğiz. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu nokta, işte, doğru bir kullanım olmamakla birlikte
yaygınlığı dolayısıyla başvuracağımız bir ifade ile söyleyelim, insanın ruhunun
teslim alındığı, onun köleleştirildiği ya da köleleşmeye hazır hale getirildiği
yerdir. Çünkü insanı özgür irade sahibi olma basamağına yükselten “ruh üflenme”
olayı, bu Bâtınî inançlar tarafından tam tersine bir yoruma oturtulup, “insanın
bedenine tutuklanması” olarak Gelenek öğretisinin temeline yerleştirilmiştir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Böylece gerçekte kendisine üflenmiş olan “ruh”
dolayısıyla özgür bir iradeyle donatılmış olan insan bu saygın konumundan
indirilerek, aşağıların aşağısı bir yaratık durumuna düşürülmüş; ardından da
“er kişi – her kişi” ayırımı yapılarak, insanlardan bir bölümünün “yüce konumu”
karşısında boyun eğip el pençe duracak diğer bölümün yapılandırılması cihetine
gidilmiştir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>“Ama nasıl, neye dayanılarak, yapılabilmiştir, bu?”
diye bakıldığında, üretilmiş ve türetilmiş yüzlerce dayanakla karşılaşılır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bununla birlikte, biz, öğretinin en temeline
sahiplenen ve bugünkü Gelenek yanlılarınca da kimi yorumlar iliştirilmek
suretiyle sahiplenilen Harranîlerin gökcisimleri ile insanı ve de gökyüzü
düzeni ile toplumu ilişkilendiren geniş perspektifli argümanlarını anımsatmakla
yetinecek; olayı, bu öğretinin uzantılarından bir uygulama olan Hindulardaki
kast sistemiyle örnekleştireceğiz. Ve bu söylemin niçin oluşturulduğunu
anlatmak için de çok kestirme bir ifade kullanacağız: Yüce Allah’ın kullarını
kendilerine kul edinmek için. Rahip Krallar dönemini ve sonrasında da rahip ve
kral ayırımı ile birlikte ortaya çıkan mana ve madde âlemi sultanlarının
işbirliklerini anımsarsak, sanırım bu vurgumuz yeterli bir ifade olarak
görülür. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İşte, yaratılışında özgür kılınan, bu doğrultuda özgür
bir irade ile donatılan insanın bu iradesinden soyutlanarak
köleleşmesi/köleleştirilmesi sürecinden bir kesit.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu olaydaki sebep, insanın irade özgürlüğünün yitimindeki
sebep, boyunduruk altına almak için insanları “gassal elinde meyyit” olmağa
çağıran Gelenek Öğretileri olduğuna göre, köleleşme/kölelik olgusunun zeminini
yok edici bir özgürleşmenin başlayacağı nokta da, elbette, burasıdır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Böyle bir çıkışı gerçekleştirmenin biricik yolu ise,
Kur’an-ı Kerim’i yeniden yaşamımıza taşımak. Yaşanan Müslümanlığı Kur’an’lı
İslâm haline, Kur’an İslâm’ı haline irca etmek için her fırsatı bir vesile
bilmek, gerekiyorsa zamanımızın tamamını buna hasretmek. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İnsanı ister hukuken, ister bedenen, isterse zihnen,
her anlamda ve bağlamda kölelikten, köleleşmekten ve köleliğe/köleleşmeye
yatkınlıktan kurtaracak tek yöntem ve biricik yönelim olan “iradenin
özgürleşmesi” için atılacak adımlarda biricik dayanak ve rehber ise Kur’an-ı Kerim;
Nebevî Öğretinin varlığını sağlıklı bir biçimde sürdürebilmiş bu tek kaynağı..
Yaratılışına ait haberleri aktarırken özgür irade sahibi olarak modellediği
insanı yeniden kurgulayabilecek verileri/yöntemleri bulabileceğimiz tek kaynak,
O. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İnsan iradesinin özgürleşmesinin, bir başka deyişle
kölelik ile ilgili tüm kurum, durum, duygu, kurgu, görüş, anlayış, inanış,
tutku, yatkınlık, uyarlanmışlık, özümsenmişlik, benimsenmişlik, katlanılmışlık
olarak neler varsa, bunların tümünün giderilmesinin, silinip süpürülmesinin
ölçüleri, yolları, yordamları, yöntemleri, hatta örnekleri için temel kitap, O.
Ve de, her alanda olduğu gibi bu konuda da selâmete/esenliğe erişmek, ancak ve
ancak, O’nu yaşamamızla, yaşamımıza sokmamızla, yaşamımızı onunla kurgulayıp,
onunla yürütmemizle mümkün… </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bunun nasıl gerçekleşebileceğinin yanıtını bulmak için
ise, isterseniz, her gün defalarca ve çoğunu da Yüce Huzurda okuduğumuz Fatiha
Suresini bir düşününüz, bir başlangıç bağlamı olarak.. O bir özgürleşme
talebinin de ilerisinde bir özgürlük ahitleşmesi, insanın iradesine ve
özgürlüğüne sahip çıkacağı yolunda Yüce Allah’a ahitte bulunması, ahit vermesi,
değil midir? </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ey köleler, geliniz!.. Özgürlüğünüze dayanak bulmak
için de, özgürleşmenin eğitimini almak için de Kur’an-ı Kerim’in kapağını
açarak onu okumağa, okuduklarınızı özümsemeğe başlayınız.. </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt;font-family:"Arial Black","sans-serif"'>●</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>*Zübeyir YETİK,</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>Nida Dergisi, </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>Ocak-Şubat; 2007 Sayı: 113</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

</div>

</body>

</html>
�