<html>

<head>
<meta http-equiv=Content-Type content="text/html; charset=unicode">
<meta name=Generator content="Microsoft Word 12 (filtered)">
<style>
<!--
 /* Font Definitions */
 @font-face
	{font-family:"Cambria Math";
	panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;}
@font-face
	{font-family:"Arial Black";
	panose-1:2 11 10 4 2 1 2 2 2 4;}
 /* Style Definitions */
 p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
	{margin:0cm;
	margin-bottom:.0001pt;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
p
	{margin-right:0cm;
	margin-left:0cm;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
.MsoChpDefault
	{font-size:10.0pt;}
@page Section1
	{size:595.3pt 841.9pt;
	margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;}
div.Section1
	{page:Section1;}
-->
</style>

</head>

<body lang=TR>

<div class=Section1>

<p class=MsoNormal align=center style='text-align:center;text-indent:35.45pt'><b><span
style='font-size:16.0pt'>TASAVVUF İSLÂMI’NA DİKKAT EDELİM!..*</span></b></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Konuya girmeden önce, belki, -üzerinde çokça
tartışılır olduğu için- ortaya atmış bulunduğum şu “Tasavvuf İslâmı” kavramı
çevre ve çerçevesinde bir iki açıklayıcı ifadeye başvurmam gerekecek. Özlü
olması için de bunu maddeler halinde sıralayarak yapacağım: </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>1. Tasavvuf kelimesinin “sof” veya “suffa”dan
türetilmiş olduğu kanısında değilim. Bu, düpedüz Yunanca “sofi” kelimesinin bir
türevidir ve bunun böyle olduğu da -görünürdeki kökleri Eski Mısır ve Hindu
inançlarına dayanan Eflatun kaynaklı- Yunanî Düşünce ile “Tasavvufî İnançlar”ın
örtüşmesinde açıkça görülür… Burada Babil ve daha öncesine gitmeyi gerekli
görmüyorum… </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>2. Tasavvuf, bir gelenek olarak çünkü, kendi
kavramlarına sahip çıkma konusunda çok hassastır. Nitekim, öğretiyi adlandırmak
için seçilmiş bulunan “tarik/tarikat” kelimesi de bunun bir başka
göstergesidir. Her zaman ve her yerde o kendini “yol” anlamına gelen
kelimelerle tanımlamış, tanıtmış ve öylece yürüyüp gitmiştir.. “Tao” sözcüğünde
olduğu gibi.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>3. Bu adlandırma, bir yerde kendi “bağımsız”
kimliğinin de ilânıdır. Biliyorsunuz, “din” kelimesi de “yol” anlamındadır ve
onlar “yol”larını adlandırmak için, işte, “din”le anlamdaş olan fakat “din”den
ayrı bir kelimeyi kullanarak bu farklılık ve bağımsızlıklarını dile getirmiş
olmaktadırlar. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>4. Tasavvuf bugün için yaygın biçimde anlaşıldığı
üzere “züht” ve “takva” ehli olmağı ifade eden ya da kapsayan bir kavram da
değildir. Bunlar ayrı şeylerdir. Münhasıran “dünyaya karşı müstağni olma”
anlamıyla alınmak şartıyla “züht” ve elbette ki bütün kuşatıcı manaları ile
birlikte “takva” İslâmî kavramlardır ve bunları benimsemek ve özümsemek için,
hiç de, Tasavvuf eğitimine/eğilimine ihtiyaç yoktur; Tasavvuf yok iken de
Müslümanlar için bunlar vardı, bugün de var olduğu gibi.. Hem de Kitap ve
Sünnet buyrukları olarak… </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>5. Tasavvuf, çok geniş bir kapsam belirten Hıristiyanî
bir “züht” anlayışı zeminine oturtmuş olarak, bu kavramı bir anahtar gibi
kullanıp İslâm’ın mahremiyetine sızmış; böylece İslâmî “züht” kavramını kendisi
için elverişli bir biçimde çarpıttıktan başka, “takva” kavramını da -kavramı
kendi yapısal riyazetine uygun bir değişikliğe uğrattıktan sonra-
benimsenebilirlik ve yaygınlaşabilme politikasının gereği olarak yedeğine
almıştır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>6. Ve yine, her zaman ve her yerde Tasavvuf, içinde
bulunduğu zaman ve yerdeki yerleşik “din”in kavramlarını kendince dönüşüme
uğratıp kullanırken, öte yandan da, hep, “dinin hakikati bizdedir” savını öne
sürmüştür. “Er kişi-her kişi”, “zahir-batın”, “tarikat-şeriat” ayırımı yapmaları
bu savlarına zemin hazırlamak içindir. Dahası, “zahirde oyalanan her kişilerin
tabi oldukları şeriat”ı açıkça küçümseyici bir tavır içinde “hakikat”in de
kendi tekellerinde olduğu yolundaki savları ise, resulleri ve kitapları mutlak
hakikat sahipliğinden dışlayıcı bir anlayışın ürünüdür. Velilerin nebilerden
üstün olduğu inançları da, işte, “hakikat”in bilgisini “veliler”e münhasır
kılıcı bu inançlarının bir ifadesidir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>7. Tasavvufun gerçek mahiyetinin bu olmasına karşın,
daha hakça, daha gerçekçi ve aynı zamanda da -ola ki- uyarıda bulunucu bir
değerlendirmede bulunmak için “mutasavvıf” olarak bilinen kimseleri aynı
kategori içinde görmemek gerekmektedir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Nitekim, “Tasavvuf İslâmı” kavramını ortaya attığım “İnsanın
Yüceliği ve Guènoniyen Bâtınîlik” başlıklı kitabımda, İslâm Âleminde Milâdın
dokuzuncu yüzyılları dolaylarında gözlemlenen tasavvufu
benimseme/sistemleştirme olaylarını iki kol halinde bir gelişme olarak
değerlendirmiştim. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Zünnun Mısrî, Beyazid Bestamî gibi isimlerle başlayıp
Hakim Tirmizî ve Hallaç gibi kişilerle süren ve Şeyh-ül-İşrak (AYDINLANMA
ÖNDERİ) Şehabeddin Suhreverdî ve Şeyh-ül-Ekber Muhyiddin Arabî gibi kimlikler
eliyle “öğreti”ye dönüşen, Celâleddin Rumî ve Molla Camî gibi adlarla yaygınlaşıp
yerleşen birinci kol.. Bu kolun, “İslâm’ı Başkalaştırma”ya yol açtığını
belirterek, işin ucunun “Tasavvuf İslâmı”na çıktığını belirtmiştim… </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Muhasibî ve Cüneyd Bağdadî gibi isimlerle başlayıp,
Serrac ve Kelabazî gibi kişilerle süren, Kuşeyrî ve Gazalî gibi kimselerce
geliştirilen, Şeyh-ül-Irak Şehabeddin Suhreverdî ve İmam Rabbanî gibi adlar
eliyle de “öğreti”ye dönüştürülen ikinci kol için ise, “İslâmda Başkalaşma”
belirlemesi yapmış ve üstelik bu kolu bir “onarım” etkinliği içinde
değerlendirmiştim.. “Sufi”lere kapılmış olanlara, İslâm’ın hakikatini “sufice”
anlatma diyelim, biz buna.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İlk koldakiler, nasıl ki, İslâmî kavramları dönüştürüp
öğretilerine uyarlamışsa, bu koldakiler de -tam tersine- sufî kavramlarını
dönüştürüp İslâmlaştırmağa çalışmışlar; ne yazık ki, sonuçta “Sufizm” İslâmlaşacağına,
bu ikinci koldakilerin söylemleri mutasavvıfların, yani birinci koldakilerin
öğretilerini yaymak için yeni tutamaklar edinmelerine imkân vermiş ve böylece
de iş çığırından çıkmıştır. Muhyiddin Arabî’nin “Vahdet-i Vücut” öğretisine
karşı –ve onu çürütmek/ihtida ettirmek için- “Vahdet-i Şühut” öğretisini, hem
de güçlü delillerle, ortaya atan İmam Rabbanî’nin izleyicisi olan Nakşilerin
bile Muhyiddin Arabî söz konusu olduğunda onu eleştireceklerine tutup da “o sır
ona aittir, bir şey diyemeyiz” yollu bir ifadeyle aklama gayreti içine
girdiklerini hatırlarsak, ne demek istediğimiz daha kolay anlaşılır.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>8. “İslâm’ı niçin “sufice” anlattığına/öğrettiğine?”
dair Ahmed Yesevî’ye isnat edilen “Hiçbir manevî kavramdan haberdar olmayan bu
bozkır insanına İslâmı ancak böyle kavratabilirdim” mealinde bir ifade vardır.
Bu yabana atılır bir gerekçe değildir. Yalnız bozkır insanı değil, belki de
bütün zaman ve mekânlardaki insanlar için bu/benzeri zorluk vardır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Düşününüz ve hatırlayınız, beşikteyken duyduğumuz
ninnilerden eşikteyken dinlediğimiz masallara varıncaya dek nasıl bir “mistik/Bâtınî/sırrî”
telkininin sağanağı altında olduğumuzu.. Eşikten dışarıya attığımız daha ilk
adımlarda, daha mükellefiyete muhatap olur olmaz, “şeriat-tarikat-hakikat”
basamaklandırması ile olaya nasıl da hazırlandığımızı.. Bu şartlarda, gerçekten
de, “tasavvuf”u yok sayıcı bir yol, yordam ve yöntemin etki şansının ne kadar
düşük olduğunu.. Ve, bu arada, başta İmam Şamil, Sünnusi, Ömer Muhtar, Rifli
Abdülkerim, Zübeyir ve benzerlerinin “cihat bayrağı” açtıklarında bunu fark
etmiş olarak, bu fark edişe göre davranmak zorunda kalışlarını hatırlayın.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İşte, böylesine bir kuşatma.. Bugün de süren bir
kuşatma.. Ve yalnız bizde de değil; her zaman için her yerde.. Yuhidisi,
Hıristiyanı, Hindusu, Dinsizi (dikkat: ateisti değil, teisti), geçmiş kalıntısı
bir nice inanış sahipleri ve “Müslüman”ı ile Mutasavvıfların tamamı, işte,
binlerce yıllık “toplum ve özellikle insan mühendisliği” birikimleriyle bu
kuşatmayı her yerde ve her zaman gerçekleştirmekte.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Kim bilir hangi peygamber eliyle gönderilen bir dini
Hinduizm’e, İdris âleyhisselamın dinini Sabiîliğe, İbrahim âleyhisselamın
dinini Mecusîliğe, Musevîliği Yahudiliğe, İsevîliği Kilise Hıristiyanlığına,
Buda’nın tebligatını Budizme, Muhammed Arabî âleyhissalâtvesselamın dinini de
(sınırlı da olsa) Muhyiddin-i Arabî’nin dinine dönüştüren; bu dönüştürmeler
sürecinde de hep aynı yolu/yordamı/yöntemi izleyen bu “gizli/Bâtınî” topluluk,
yeryüzünde her dönemde her yöredeki “inanmışlar”ı ile tam bir iletişim ve işbirliği
içinde, “kutb-ul-aktab”larına tam bir bağlılıkla kutupları, üçleri, yedileri,
kırkları ve daha kim bilir nice bir organizasyonları ile plânlı ve programlı
bir şekilde dünyanın idaresini ellerinde tutmağa çalışmakta/tutmaktadırlar. Bu
süreç içerisinde, “mana âleminin sultanları” olarak “madde aleminin sultanları”
ile de -zaman zaman hegemonya ve çıkar kavgasına girmiş de olmalarına karşın-
tam bir işbirliği içinde olmuşlardır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Bu işbirliği içinde oluşları, kendileri için birer
kırılma noktası olan Nebevî çıkışlar karşısında “madde âleminin sultanları”nın
da korku duymaları sebebiyle çok kolayca gerçekleşebilmiştir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İşte, yeryüzü şimdilerde yine bir yeni döneme adım
atmakta, Kur’an-ı Kerim’in güçlü bir biçimde yeniden gündeme girmekte oluşunun
belirtileri dolayısıyla andığımız “kırılma noktası” bir kez daha yaşanmaktadır.
Bu durum, bu iki âlemin sultanlarının aralarındaki işbirliğini yeniden
güçlendirip, onları yeni strateji arayışlarına ve ayakta kalabilmek,
egemenliklerini sürdürebilmek için daha büyük ve çok yönlü bir savaşım içine
girmeğe zorlamaktadır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Coğrafyamızda yaşanmakta olan olaylar, işte, bunun
sonuçlarıdır. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İmdi, bileceğiz ki, ipler “onlar”ın elindedir.
İnisiyatif ne yazık ki, onlardadır. Ve, bu stratejinin son dönemlerdeki
uygulamaları olarak gündemlenen BOP, AB, Ilımlı İslâm, şu ve bu adlar altındaki
gelişmelerin tümü, işte, aralarında ABD Başkanı Buş’un da bulunduğu Mutasavvıfin
takımının, bu “gizli/Bâtınî/sırrî” inanç sahiplerinin Kur’an-ı Kerim’e karşı
açtıkları savaşın görüntüleri/görüngüleri/göstergeleridir. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>İşte, burada agah olmalıyız ki, ülkemizde de ipler,
yine (aralarında masonların da bulunduğu) bu gizli örgütlerin elindedir.
Bunlar, dinlerin hakikatini dönüştürmek için kullandıkları “suret-i haktan”
görünme taktikleri ile, ola ki, bazı ihlâslı Müslümanları da -her zaman olduğu
gibi herkesten daha çok Müslüman görünerek ve İslâm’ın/Müslümanların ağabeyi
rolünü oynayarak- yönlendirmektedir; İslâm’a hizmet yemi atarak onları da kendi
emellerine alet etmektedirler.. “Ola ki” dedik ama, “muhakkak ki” bu böyledir…
Bunu böylece oynayanlar ise, çok dikkatli bakınız göreceksiniz, mutlaka ve
mutlaka Tasavvuf İslâm’ı diye adlandırdığımız inancın bağlılarıdır.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Ve, işte bu noktada, Şeytan’ın insanı Yüce Allah ile
bile aldattığı gerçeği hatırlanarak, “her sakallıyı dede sanmak” örneği, her
öyle görüneni Müslüman sanmak gafletine düşmeksizin, sahadaki oyuncuların,
sahnedeki aktörlerin Tasavvuf İslâm’ı ile ilişkilerine dikkat etmek gerekiyor..
</span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Evet, hemen belirtelim, bunlarla savaşım yoluyla baş
etmenin, ifşa yoluyla etkinliklerini gidermenin yolu da yoktur. Çünkü,
“virüs”ler gibi -biçimsel de değil- yapısal değişim ve dönüşümlerle hemen
yeniden toplum içine sızmanın, etkinliklerini sürdürmenin yollarını
bulmaktadırlar.. Demiştik ya, on binlerce yıllık bir deneyim ve birikimleri
var.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Tek yol, mutlak surette onların içlerine korku salan
Kur’an-ı Kerim’i onların hesaplayabileceklerinden de hızlı ve daha etkili ve de
daha yaygın bir biçimde yaşama geçirmektir. Başkaca “efendi”leri ve başkaca “efendi”ler
edinmiş olan başkalarını bir yana iterek, bizi etkilemekte oldukları alanın
dışına çıkararak, Efendimiz âleyhissalâtvesselam gibi Kur’an-ı Kerim’i ahlâk
edinmek, öylece yaşamak.. </span></p>

<p style='margin:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>Yüce Allah cümlemize feraset versin, hepimizi basiret
sahibi kılsın, tümümüzü Kur’an-ı Kerim’de “fakih” eylesin.. Yüce Kitap’ın âlimi
olmak elbette zordur ama, “fakih”i olmak bizim ihlâslarımızla doğru orantılı
olarak çok kolaydır. Alimi olmağa çabalamakla birlikte, asıl talebimizi
“fakih”i olma hedefine yöneltelim.. Çünkü, zor olmasına karşın “alim”i olmak
yetmezken, Yüce Allah’ın bir lütfu olarak “fakih”liği yakalamak hem kolaydır,
hem de yeterli.. Yeter ki, ihlâs üzere olalım.. Vesselâm.. </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt;font-family:"Arial Black","sans-serif"'>●</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>*Zübeyir YETİK,</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>Memleket Edebiyat Dergisi, </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>Ocak 2007; Sayı: 2-3</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:11.0pt'>&nbsp;</span></p>

</div>

</body>

</html>
�