<html>

<head>
<meta http-equiv=Content-Type content="text/html; charset=unicode">
<meta name=Generator content="Microsoft Word 12 (filtered)">
<title>YAŞAMIN ÇIKAR İLİŞKİLERİ BAĞLAMINDA YAPILANDIRILMASI</title>
<style>
<!--
 /* Font Definitions */
 @font-face
	{font-family:"Cambria Math";
	panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;}
@font-face
	{font-family:"Monotype Corsiva";
	panose-1:3 1 1 1 1 2 1 1 1 1;}
 /* Style Definitions */
 p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
	{margin:0cm;
	margin-bottom:.0001pt;
	font-size:12.0pt;
	font-family:"Times New Roman","serif";}
p.MsoEnvelopeAddress, li.MsoEnvelopeAddress, div.MsoEnvelopeAddress
	{margin-top:0cm;
	margin-right:0cm;
	margin-bottom:0cm;
	margin-left:144.0pt;
	margin-bottom:.0001pt;
	font-size:24.0pt;
	font-family:"Monotype Corsiva";
	font-style:italic;}
.MsoChpDefault
	{font-size:10.0pt;}
@page Section1
	{size:595.3pt 841.9pt;
	margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;}
div.Section1
	{page:Section1;}
-->
</style>

</head>

<body lang=TR>

<div class=Section1>

<div>

<p class=MsoNormal align=center style='text-align:center'><b><span
style='font-size:14.0pt'>YAŞAMIN ÇIKAR İLİŞKİLERİ BAĞLAMINDA YAPILANDIRILMASI</span></b></p>

<p class=MsoNormal align=center style='text-align:center;text-indent:35.45pt'><b><span
style='font-size:14.0pt'>YA DA KURUMLAŞMA SÜRECİ…*</span></b></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>&nbsp;</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Bugünümüzü
kavrayabilmek düşüncesiyle bulunduğumuz yerden geçmişe, “köklerimiz”e
baktığımızda “İslâm”ın “Müslaman”lara ve yaşamlarına ilişkin iki veçhesinin,
iki ayrı açılımının bulunduğunu görürüz: </p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Bunlardan
ilki, Müslümanca yaşamanın gereklerinin/yöntemlerinin vurgulandığı; diğeri ise,
“Müslümanlaşmağa/Müslümanlaştırmağa” yönelik ölçülendirmelerin yer aldığı
açılım.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>İlk açılımın
fotoğrafını görmek için, elbette, Asrı Saadet’e bakmamız yeterlidir. İkinci
açılım için ise, önümüzde -dönemler boyunca değişen- pek çok fotoğraf vardır.
Kimi belirlemelerde bulunmak için bunları özelliklerine bakarak kümelendirmek
istediğimizde, belki de ama kabataslak, şöyle bir sıralama yapabiliriz:</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>1.  Nakil
Dönemi: Efendimiz âleyhissalâtvesselmın ölümünün hemen ardından gelen zaman
parçası. Özelliği, Müslümanların yaşam konusunda birbirlerini aydınlatmak için
Kur’an-ı Kerim’in anlatılması/anlaşılması ve yaşanması için “yardımlaşma”
içinde bulunmaları. Ve elbette, Efendimiz Âleyhissalâtvesselâmdan gördüklerini
bu bağlamda bir “açıklama” olarak değerlendirmeleri…</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>2. Fıkhın
Kurallaşması: Kur’an-ı Kerim’i Efendimiz Âleyhissalâtvesselâm ile birlikte
yaşamış insanların sayılarının azalması ve özellikle O’nun yaşamından yapılan
nakillerin Kur’an-ı Kerim odaklı/eksenli/özlü olmaktan uzaklaşması üzerine bu
dağınıklığı giderme çabasının gözlemlendiği yıllar.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>3. Ve,
Emeviler ile birlikte devletin/saltanatın kurumlaşması sürecinde, “tebaanın
umurunu görmek” üzere gerçekleştirilen kurallandırma çalışmaları sonucu
“İslâm’ca yaşama”nın arka plâna atılması; böylece, olayın aslî mecrasından
saptırılması, doğal yatağından/akağından uzaklaştırılması.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Bu dönemle
ilgili olarak Ebu Hanife’nin ve daha sonraları da İbni Hanbel’in bu uygulamaya
alet edilmek istenmeleri üzerine sultanlara karşı koyuşlarını birer örnek olgu
diye anabiliriz.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>4. Emevîler
eliyle Müslümanların maslahatı adına onların arasına sokulan ya da tepesine
oturtulan Bizans uygulamalarının üzerine, bu kez Abbasîler tarafından, Pers
Saray/Devlet kurumlarının eklenmesi; kambur sayısının -böylece- ikiye
çıkarılması.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>5. Ve de
Nizamiye Medreseleri… Bu kurumdaki uygulamalarla İslâm’ın, devlet eliyle, adeta
“din” olmaktan çıkarılıp, bugünkü deyimle “rejim”/”devlet dini” haline
dönüştürülmesi; daha doğrusu, rejimin/devletin/saltanatın payandası haline
getirilmesi. Bunu sağlamak üzere “ilke”ler göz ardı edilmişçesine “kural”ların
öne çıkarılması, kurallara yeni kurallar eklenmesi, “İslâm”ın “kurul”ları
öngören çatısının “kurum”larla değiştirilmesi. Geliştirilen kurumlaşma
yöntemleriyle saltanatların iyiden iyiye sağlama bağlanması. </p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Bu dönemin
Müslümanlara “armağan”ı olan “içtihat kapısının kapanması” olayını, asıl bu
açıdan değerlendirmek gerektiği kanısındayım. </p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>İslâm
Âleminde “kurumlaşma” sürecinin izlediği yol böyle. Bu yol üzerinde asıl
kırılma noktası ise, ne yazık ki çok erken dönemlerde, Hicretin 75’inci
yılında..  </p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Kırılma
noktası diye andığım olay, benim bakış açımdan “5’inci Halife” olan Abdullah
bin Zübeyir’in Kâbe içinde Emevî Hükümdarı Abdülmelik tarafından şehit
edilmesi… Sanırım Abdullah’ı tanıtmama gerek yok. Ama onun Ayşe Annemiz
tarafından bayraklaştırılan “Ebubekirî Siyaset Görüşü”nün temsilcisi olduğunu
belirtmekte de yarar olduğunu söylemeliyim. Ayşe Annemizin Cemel Vakası olarak
tarihe geçen çıkışındaki “seçim esaslı emaret” görüşünün… </p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Biliyorsunuz,
Cemel Vakasındaki çatışmanın ikinci kanadında yer alan İmam Ali -kendisi
değilse de- yandaşları “imamet” dedikleri “emaret”in nassa dayalı olarak
“veraset” yoluyla intikal ettiği görüşündedir. Vakanın temel itkisi budur. </p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>İşte,
Abdullah bin Zübeyir, Cemel Olayında Ayşe Annemizin elinden alınan bu bayrağı
tekrar açmış, Hicaz’da ilân ettiği “hilafet”ine İslâm Âleminin her yanında
“biat” edenler olmuş, handiyse Emevî Saltanatı yıkılacak ölçüde sarsıntı
geçirmiştir.. Öyle ki, ölenin yerine tahta geçirilen Emevî hükümdarı, “Şam
Valiliğinin bana bırakılması şartıyla İbni Zübeyr’e biat etmeğe hazırım.” diye
haber göndermek zorunda bile kalmıştır. Ancak Abdullah böylesine bir “çıkar”
ilişkisine girmeyince, bu kez, onun çevresindekilere Emevîlerin vaat ettiği
“çıkar”lar Abdullah’ın “ilke”li duruşuna yıkıcı vuruşu yapmağa yetmiştir/yol açmıştır.
Çünkü onun çevresindeki vali ve kumandanlar “çıkar” dürtüsü ile birer ikişer
Emevîlerin safına geçmiştir.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Abdullah bin
Zübeyir’in açtığı bayrak yıkılmasaydı, kesinkes dünya şimdiki dünya
olmayacaktı. Bırakınız İslâm Âlemini bir yana, bugün insanlığın “demokrasi”
söylemi ile arayış içinde bulunduğu “insanların kendi mukadderatlarına egemen
olma” emelleri, ta o gün, hem de eksiksiz bir biçimde gerçekleşmiş olacaktı.
(“Kendi mukadderatlarına egemen olmak..” cümlesini, “Bir kavim kendi hallerini
değiştirmedikçe Yüce Allah da onları halini değiştirmez.” ölçüsü bağlamında
değerlendiriniz.)</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Bu kırılma
noktasına yol açan çıkarcılık ve çıkar ilişkilerinin zamanlar boyunca canlı ve
etkili bir biçimde varlığını sürdürmesi ise, bu bağlamda oluşturulan kurumlar
aracılığıyla gerçekleştirilmiştir.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Evet; tarih
boyunca her Elçi’den, “hak” adına gerçekleştirilen her başkaldırıdan, her
kavgadan sonra “çıkar ilişkileri” içinde bulunan kimseler ya mevcut kurumlarını
devreye sokmuş ya da el çabukluğu ile kurumlaşmış, oluşturdukları kurumlarla da
insanların yaşamlarına el koymuşlardır. İnsanlığa “gelişmenin göstergeleri”
olarak tanıtılan “kurumlar” ve kurumlaşma olayı, gerçekte, böylesine bir
kaptıkaçtıcılığın ürünü/sonucu olarak ortaya çıkmıştır.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Nitekim
Kur’an-ı Kerim bu gerçeği, Nemrut toplumuna ait olayları haber verirken, “put”
olgusuna vurgu yaptığı ayette, “Onlar putları aralarında dostluk/bağdaşıklık
vesilesi edindiler.” diye tanımlar. Put; kurumlaşmanın odağına yerleştirilen
kavram/kimlik…</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>İşte bizim
tarihimiz, halk ve devlet ilişkileri bağlamındaki tarihimiz böyle bir sürecin
yaşanmasından ibarettir. Öyle ki, devlet, bütün insanların/insanlığın yalnızca
Yüce Allah’ın kulu olduğu/olması gerektiği gerçeğinin üstünü örterek, kendi
halkını “kul” olarak anmış, bu “kul”ların dizginlerini de kendisine fiilen
kulluk eden, kulluğa teşne ve yalnızca kulluklarıyla var olan “kapı kulu”
güruhunun ellerine vermiştir. </p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Ve
dedelerimiz/ninelerimiz, belki de annelerimiz/babalarımız zamanlarına gelinceye
dek bu gelenek namazlar sonrasında “Yarabbi, padişahımın atını eşkin, kılıcını
keskin eyle!..” duasına bağlanacak ölçüde köklü ve derin bir biçimde
yaşamıştır/yaşatılmıştır. </p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Ne yazık ki,
“fazilet” diye takdim edilen “cumhuriyet” de bütün çabalara ve devrimlere
karşın bu kemikleşmiş yapıyı, bu omurgayı kıramamış; kapı kulluğu ve kapı
kullarının halkı kul edinme geleneği genetik bir yapı imişçesine yeni zamanlara
-hem de etkin bir biçimde- sarkmıştır. </p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Kurumların
adlarında yapılan değişikliklere ve bu değişikliklerin özüyle birlikte yaşama
geçirilmesi çabalarına karşın, andığımız yapı aşılamamış ve oligarklar
(oligarşik yapının katılımcıları, sürdürücüleri) farklı adlar ve söylemlerle
halka vurdukları dizginleri ellerinden kaçırmamağı başarmışlardır. Çıkar
ilişkilerinin sürdürülmesini hizmet edici “kurumlaşma”, İttihat ve Terakkinin
kalıntıları ya da mirasçıları tarafından sürdürüle gelmiştir.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Bu gün
ülkemizde yaşanan sıkıntı ve bunalımların altında işte bu olgu yatmaktadır.
Halkı dizginlemiş ve dizgini eline geçirmiş olanların bu konumlarını korumak
istemelerine karşın, halkın da kendi iradesine sahip çıkma konusunda kararlı
oluşu olgusu; bunun getirdiği çatışma… Ve bu çatışmada “kurumlaşmış” olanlar,
sırf bu kurumlara dayanan bir gücün sahibi olarak sahnede, üstelik hâkim bir
konumda yer almış bulunmaktadır. Öyle ki, halk, bir türlü “sahnenin
dışındakiler” olmaktan daha ileriye adım atamamakta, böyle bir adımın
atılmasına izin verilmek istenmemekte, izin verilmemektedir.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Bu durumda
sorulacak soru şudur: İşbu çıkar ilişkileri ürünü yapılanmalarla oluşturulan
kurumların pençesinden kurtulup, halkın kendi iradesini siyasete
yansıtabilmesinin imkânı var mıdır? </p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Bu soruya
yanıtlamak için, öncelikle, gerekli kimi verileri devşirebileceğimiz bir
“deneyim” alanı olan Batı’nın demokratik sürecine bir göz atmakta yarar
olduğunu düşünüyorum:</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Gerçekten de
Batı demek, “kurumlar bütünü” demektir. Monarşik zamanlarında da öyleydi,
oligarşik dönemlerinde de.. Elbette, şu anda yaşamakta oldukları
demokratikleşme süreçlerinde de bu böyledir. </p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Şu var ki, monarşi
ve oligarşiye karşı demokrasiyi gündeme getirirlerken, bunu “kurum”ların yanı
başında “kuruluş”lar oluşturmak suretiyle gerçekleştirmek yoluna gitmişlerdir.
Bir bakıma kendi iradeleriyle oluşturdukları varsayılan “kuruluş”larını
devletin “kurum”larının karşısına çıkarmışlardır. Siyasal partiler, en azından
teorik olarak, işte böyle kuruluşlardır. Kuruluşlar oluşturma yoluyla kurumları
denetim altına alma girişimi. Devletin kurumlarına karşı ya da o kurumları
kendince yönlendirebilmek için parti adlı kuruluşları kullanmak diyelim, biz
buna…</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Nitekim
bilindiği üzere, halk, devletin kurumlarını ya da bu kurumlarda yer alanları
doğrudan kendi belirlemez de/belirlemese de, seçim esasına dayanan
kurumlaşma/partileşme yoluyla seçtiği kimseleri bu kurumların yönetim ve
denetimini yapacak yerlere getirir. Elbette, kendilerinin oluşturduğu siyasal
söylem açısından bile “eksik” bir uygulama, bu… Çünkü kuruluş olması gereken
partiler de ya kısa zamanda kurumlaşmış ya da kurumlarla çıkar ilişkisi içine
girmeğe başlamışlardır.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Bu eksikliği
gidermek üzere, gündeme -son dönemlerde- “katılımcı demokrasi” kavramı
sokulmuş, bunu gerçekleştirici aletler olarak da sivil inisiyatifin
örgütlenmesi suretiyle siyasal alanın denetiminin ve hatta yönlendirilmesinin
yolları aranmağa başlanmıştır. Siyasal/askerî/dinsel/bürokratik olmayan,
kestirme bir deyişle “resmî”likten uzak bulunan “sivil” toplum kuruluşları bu
amaçla ortaya çıkarılmıştır. </p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Batıdaki bu
gelişmeye ve üstelik Batı’nın model olarak alındığı savlamalarına karşın, ülkemize
baktığımızda kurumlaşmanın en üst düzeyde tutulması dolayısıyla tam anlamıyla
bir “oligarşik” yapıyla karşılaşırız. YÖK’ten tutunuz da Anayasa Mahkemesine,
RTÜK’e varıncaya kadar pek çok kurum halkın ya da halkın seçtiği temsilcilerin
denetiminden ve gözetiminden uzak yapılarıyla bu oligarşik oluşumun içinde
bulunmaktadır. Bunlara, elbette, hiç bir konuda sorumlu tutulamayan
Cumhurbaşkanlığı makamını da ekleyebiliriz.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Daha başka? </p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Elbette,
“kurul” temelli kuruluşlar olması gereken siyasal partilerin kurumlaşmış
olmalarını.. Ve de, kendilerine “cemaat”, öncülerine de “kanaat önderi” diyen,
aslında tartışmasız bir sultanın buyruğu altında birer “asabe” olan
topluluklarını… Bunları da ekleyebiliriz.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Peki, çok
yönlü ve çeşitli bağlamlı böylesine bir oligarşinin pençesi içinde bulunan
ülkemizde, öyle ise, halkın kendi mukadderatına sahip olmasını sağlamanın bir
yolu yok mudur?</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Vardır da
diyebileceğimiz, kısmen vardır olarak da niteleyebileceğimiz bir “yol” olarak,
belki, yine Batıda olduğu gibi “sivil toplum örgütlenmesi”nden söz edebiliriz.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Hicretin
75’inci yılında halkın iradesine ket vurulması sonucunu doğuran kırılmanın
bugüne dek olan sürgit durumunu bertaraf etmenin tek yolu da bu olacakmış gibi
görünmektedir. Özellikle siyasal alanda/bağlamda ortaya konulan halk iradesinin
andığımız kurumlar tarafından ketmedilmesi, iptali cihetine gidilmesi gibi
durumları etkisizleştirmenin ya da etkilerini kısa sürelere indirmenin,
sınırlamanın böylesine bir sivil inisiyatif bilinçlenmesi ve örgütlenmesi ile
mümkün olabileceği akla en yakın/yatkın seçenek durumundadır.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Nitekim
1997’de, 28 Şubat sürecinde,  partilerde kitle partileşmesi doğrultusunda bir
gidişatın gerçekleştiği/gerçekleştirileceği, kendi iradesini bu partiler
kanalıyla yönetime yansıtmak isteyen kimselerin ise mutlaka “sivil inisiyatif”
olarak güçlü bir biçimde örgütlenmesi gerektiği öngörüsü ile sendikacılık
hareketi içinde yer almış; sendikacılığı “sivil toplum örgütlenmesi”nde bir
basamak olarak değerlendiren bir söylemi de yaygınlaştırmak için uğraş vermiştim.
</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Şu var ki,
insanımızın beyninde “sendikacılık” da “kurumlaştığı” için “sivil inisiyatifi
örgütleme” doğrultusunda pek yol almamız mümkün olmamıştı. Nitekim benzeri
tutumlar sebebiyle “dernek” ve “vakıf” türü örgütlenmeler(imiz) de gerçek birer
STK olamamışlar; kimisi tabeladan ibaret kalmış, kimisi de kişisel çıkarlar
için kullanılmıştır. </p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Bugün hala bu
yerdeyim. Halkımızın iradesi üzerine ipotek koyan oligarşik yapıyla baş
edebilmek için, kesinlikle, sahici anlamda bir sivil inisiyatif örgütlenmesine/örgütlenmelerine
ihtiyaç bulunduğu düşüncesini taşıyorum. Bu konunun önemi son günlerde
özellikle de “güdümlü sivil toplum kuruluşları” dolayısıyla
yaşadıklarımızla/yaşamakta olduklarımızla daha iyi ortaya çıkmıştır.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Bu süreçte
“Güdümlü Sivil Toplum Kuruluşu” durumuna düşmemek, çıkar ilişkileri sebebiyle
bu duruma düşerek kurumlaşmış olan kuruluşların da vesayetini kırabilmek ise,
ancak “halk” ve “hak”, “halkın hakkı” odaklı bir örgütlenmeyle, örgütlenme
sürecinde ve eylemleşmede “hak”ları öne çıkarmakla mümkün. Dikkat buyrulsun
kişi/kişiler merkezli “kurumlaşma” değil, “halkın hakkı”nı ilke edinmiş, “ilke”
odaklı kurullar/kuruluşlar oluşturma ile... Çıkar ilişkisinin değil, hak
gözeticiliğinin temellendirdiği oluşumlar… Ama, herkesin her türlü hakkının
gözeticiliği temeli üzerine oturtulmuş oluşumlar…</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Çünkü hakkın
karşısında direnebilecek hiçbir güç yoktur. Çıkar ilişkisi içinde kurumlaşmış
bulunan kimseler karşısında eğer ürkmeler, çekinmeler, geriye çekilmeler
gözlemleniyorsa, bilmek gerekir ki, bunun sebebi, hakkı ikame ettiği zannında
olunsa bile, gerçekte farklı bir çıkar ilişkisine tutuklanmış olmaktan başka
bir şey değildir.</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>Halkın kendi
mukadderatını özgürce belirlemesini sağlayabilmek için “çıkar”ın karşısına
“hakk”ı, çıkar ilişkilerinin yerine hak savunuculuğunu oturtmanın ve böylece
“sivil toplum örgütlenmesi” söylemini/eylemini de çıkar ilişkili işgallerden
kurtarmanın zamanı sizce de gelmemiş midir? Biz “sivil”lerin de “biz varız!..”
diyecekleri zaman, evet, gelmemiş midir?</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><b><span
style='font-size:10.0pt'>●</span></b></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>*Zübeyir YETİK,</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>Nida Dergisi, </span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'><span
style='font-size:9.0pt'>Haziran 2007, Sayı: 117</span></p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'> </p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>&nbsp;</p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'> </p>

<p class=MsoNormal style='text-align:justify;text-indent:35.45pt'>   </p>

</div>

</div>

</body>

</html>
�